kuzgun leşe'nin şahsî ve gayri-içtimaî yazıları

şahsi not

2012-01-05T02:04:00.001+02:00

kime söylediğimizi bilmediğimiz şarkılar var.

"yerde, gökte
yerde, gökte
senin gibisi yok"

Kutsal Savaş

2011-11-25T22:31:00.004+02:00

Ayağa kalk, ey koca vatan!
Ayağa kalk, ölümüne bir savaş için!
Kara faşist kuvvetlerine karşı
Lanetli çapulcularına karşı

Haydi o asil öfkemiz
Dalgalar gibi coşup fokurdasın,
Milli kavgamız sürüyor
Kutsal savaşımız!

Zalimlerini geri püskürteceğiz
Bütün sapkın düşüncelerin
Tecavüzcüler, eşkıyalar,
Halkın işkencecileri!

Haydi o asil öfkemiz
Dalgalar gibi coşup fokurdasın,
Milli kavgamız sürüyor
Kutsal savaşımız!

Cüret etmesin o kara kanatları
Anavatanımız üzerinde uçmaya,
Onun geniş topraklarını
Cüret etmesin düşman çiğnemeye!

Haydi o asil öfkemiz
Dalgalar gibi coşup fokurdasın,
Milli kavgamız sürüyor
Kutsal savaşımız!

Çürük faşist güruhunu
Tam alnından mermiyle vuracağız,
İnsanlığın bu ayaktakımını
Sağlam bir tabutta gömeceğiz!

Haydi o asil öfkemiz
Dalgalar gibi coşup fokurdasın,
Milli kavgamız sürüyor
Kutsal savaşımız!

famous blue raincoat

2011-11-14T02:24:00.003+02:00

her şey bununla başladı sanırım, o meşhur mavi yağmurlukla. bundan 5-6 sene önceydi sanırım, bir grup dertli insan bir evde bir araya gelmişti. çok içilen bir gecenin ertesinde, sabah neşeli bir şekilde kahvaltıya oturulmuştu ya da o neşe sadece gündelik bir maskeydi, onu bilemiyorum. içimizden biri kalkıp bu şarkıyı açtı sonra. herkes her şeyi bıraktı, pek konuşulmadı sonrasında. cohen hep bilinirdi ama o andan sonra başka türlü bilindi.

en azından benim için. o andan sonradır ki hayatıma ne kadar önemli bir şey dahil olduysa yanında bir cohen şarkısı getirdi, ya da cohen şarkıları onu getirdi. veya tam tersi, hayatımdan ne kadar önemli bir şey çıkıp gittiyse ona bir cohen şarkısı eşlik etti.

saymakla bitmez: waiting for the miracle, everybody knows, so long marianne, take this waltz... ama işte, en temelde bu vardı.

did you ever go clear?

back again

2011-11-04T23:28:00.003+02:00

güzel kardeşim peras dikkatimi çekmişti şu aşağıdaki videoya. hazırlıklı ol, belki bir gün "i'm me again baby, i'm back" demek durumunda bırakabilir hayat; böyle demişti aşağı yukarı.

i'm me again baby, i'm back.

ya da bir başka yönüyle de işte, boogie street denebilir. back on boogie street. a sip of wine, a cigarette.

apocalypse(s)

2011-10-16T03:06:00.003+03:00

hiroşima, nagazaki, vietnam, halepçe...

kıyametin son değil de bir başlangıç olduğunu düşündüm bu gece. onu erteleyen bir şey var çünkü. şivan perwer anlatıyor ya hani, bir dağın tepesinde bir adam, aşağıya bakıyor, newroz gelmiş, ama çiçeklerin açma mevsiminde aşağıdan dumanlar, bulutlar, feryatlar yükseliyor.

hawar! hawaaaaar! hawaaaaaaaaaaaaaar!

işte o an bütün acısıyla birlikte yeni bir dünya da başlıyor. kıyamet sonrası, post-apocalypse böyle bir şey işte. tarih bitmiyor, tarih durmuyor, öyle devinip duruyor kendi dinamikleriyle.

ground zero ise bu ağıtlar oluyor.

loop

2011-09-25T02:11:00.002+03:00

sanki sonsuz bir tekrarda gibiyim. aklıma hep aynı bildiğim ve çok iyi bildiğim müzikler, kitaplar, hikayeler, sözler, deyişler, filmler, ayetler, kehanetler, hileler, planlar, fikirler, teoriler, hatıralar ve daha bir dolu şey gelip duruyor. hep aynı ama, o kadar iyi biliyorum ki hepsini, hiçbir yeni şey katmıyor, heyecanlandırmıyor, ittirmiyor beni bir yere, bir güç vermiyor.

geleneksel yıllık kabızlık krizlerimin tam ortasındayım sanırım. motive olacak şeyi arıyorum, ya da karşıma çıkmasını bekliyorum. ancak duruyorum kendi kendime, bekliyorum. o şey hep geldi, hep gelecek, niyeyse bu kadar eminim.

ama bekleyiş, ne için olursa olsun, ıstırap vericidir. hapse girmek böyle bir his yaratırdı muhtemelen. şimdi bu hapiste bir kaçış yolu bulmam lazım. fırsat kollamam lazım.

loophole. ortaya çıkacaksın elbet.

A Thousand Kisses Deep

2011-09-15T03:28:00.002+03:00

Sanırım özeti yine Cohen yaptı, biz de "haklısın abi" demek durumunda kaldık.

"Maybe I had miles to drive,
And promises to keep:
You ditch it all to stay alive,
A thousand kisses deep."

stains

2011-09-14T04:06:00.000+03:00

ve bir kez daha tabii,

halıdaki lekeler
hafızadaki lekeler

fleeting glimpse

2011-09-14T03:37:00.002+03:00

ve tabii ki günler geceye, geceler güne karıştıkça zaten bozuk olan gözlerimin en sevdiği oyunu oynamaya başlarız.

fleeting glimpse!

ama tam kafamı çeviriyorum ve kaybolmuş oluyor
üstüne koyamıyorum ki parmağımı şimdi

falan filan...
yani böyle böyle şeyler.

ve dediğim gibi, bilmiyorum, neden kendime bunları yapmakta hala ısrarcıyım.

bilmiyorum

2011-09-14T03:28:00.001+03:00

bütün bunları neden yapıyorum kendime, bilmiyorum. ısrarla, inatla, sonsuzca.

berlin

2011-08-16T15:17:00.002+03:00

berlin bir gece şehri. gündüzünü hiç bilmiyorum, görmedim. upuzun, yekpare bir geceden oluşuyormuş gibi. insanın ruhunu avutuyor, insanın ruhunu öldürüyor. bazen ince ince bir esinti oluyor burada. üzerimde ne varsa alıp götürüyor. ama yerine hiçbir şey koymuyor. korkunç bir boşluk. sonra sabah oluyor, ben uyanamıyorum, çünkü düşlediğim rüyayı bırakıp kalkamıyorum. sonra gözlerimi açmak zorunda kalıyorum, o boşluğu o lanet sabahın saatinde yarılmış halde buluyorum. gece olsun, gün bitsin diye dua ediyorum. zaman geçiyor, gün bitiyor. yekpare gece başlıyor. her anını değerlendiriyorum. bolca şarap sıkıştırıyorum her saatine. gece ağır ağır geçip gidiyor. gece dörtnala geçip gidiyor. gündüz geliyor. gündüzlere tahammül edemiyorum. gece olsun diye bekliyorum. o yarılmış boşluk tekrar kapansın diye. içi şarapla dolsun diye. her sabaha ayrı lanet ediyorum.

uçuş

2011-08-11T18:24:00.003+03:00

yarın. cuma. 14:55. atatürk havalimanı.

chute vs. atterrissage

2011-08-03T23:56:00.004+03:00

düşmeyi hatırladık tekrar. 50. kattan yere doğru çakılmak üzere hızla inerken fonda çalan şarkıları, gözlerin önünden akıp giden film şeridini, başka bir dolu şeyi, hepsini. ve çakılmadan hemen önce bir başka şeyi daha hatırlamak gerekiyor: yere inmeyi. kazasız belasız.

"(...) mais l'importante c'est pas la chute. c'est l'atterrissage..."

biriken şarkılar

2011-07-25T01:09:00.002+03:00

şarkıların birikme hızı ne kadar süratlidir öyle. daha şimdiden birikmiş kallavi bir playlist var elimizde. bir tarafından kan damlıyor, diğer tarafından cılız umut kıvılcımları çıkıyor. bir taraftan öbürüne darmadağın olunuyor dinlerken onları. bir tatil yerinde kulağa çalınan şarkı geliyor mesela akla, kendi kendine "bu şarkıyı niyeyse sevdim" dediğini hatırlıyorsun ilk dinlediğinde, ve şarkılara olan tutulmanın bir zaman gelip kader gibi seni ele geçirmesine hayıflanıyorsun. ama diyorsun, başka bir şey daha deniyor bir başka şarkıda,

"dear heather, please walk by me again with a drink in your hand and your legs all white from the winter."

insanın içinde bulunduğu konuma uygun şarkıların gelip o insanı bulması kadar güzel ve bir o kadar talihsiz bir şey yok.

from the winter. hah.

Tekrar hoşbulduk, defter

2011-07-24T01:24:00.002+03:00

Artık sonsuza dek kapattığımı, bir daha dönüp tekrar karalamayacağımı sandığım bu "delilik" defteri, ne oldu da oldu, önüme atıldı yeniden. Açıp baktım kaldığım yere, boş kalan epey bir sayfası varmış meğer. Çekilecek daha çok acılar, katlanılacak yangınlar, baş ağrıları, endişe, mutsuzluğun en saf hali...

Bu yeniden dönüşün şerefine ilk bahsetmek istediğim şey, gece olacak elbette. Gece yine her zamanki gibi bütün ağırlığıyla çökebiliyormuş insanın omuzlarına. Uzun sayılabilecek kısa bir zaman sonra bunu tekrar görmüş olduk. Yalnızlık, yılgınlık, yorgunluk...

Bu deftere yazdıran üç şey bu ise, onlara neden olan şeyler aslında birbirlerinden hiç de farklı değildirler, öyle değil mi?

Bir insanın tekil tarihinin görebileceği en kötü yıkım, güven hissinin paramparça olmasıdır. Bu da belki bir sonraki post'un konusu olur.

Tekrar hoşbulduk, defter...

sonsuz an

2011-02-01T03:36:00.004+02:00

o kadar çok kelime uçuşuyor ki kafamda, ah! birini yakalayıp kırabilseydim kanadını ve bacaklarını, hareketsiz kalsaydı da sonsuza dek o kelime kıpırdamadan yerli yerinde dursaydı. her şeyi unutsaydım ve içim sonsuz bir ferahlık dolsaydı. öylece susup izleseydim onu. o uçuşsaydı bitmek bilmez bir daire çizerek etrafımda, ebedi ve elbette ezeli bir dönüş olsaydı bu. geleceğe doğru, geçmişe doğru ve tam da bugün: belleği ve anıları sıfırlasaydı ve baştan yazsaydı; öngörüyü gerçekleştirseydi hiçbir hayali ıskalamadan; bugün tam şu anda şu saatte şu dakikada, evet tam şu anda zaman geçmişten geleceğe upuzun bir çizgi olsaydı. o upuzun zaman çizgisinin her noktasını bugüne sıkıştırabilseydim. şu an sonsuz olsaydı, şu anı sonsuz kılabilseydik...

muannit'in hatırlattığı

2010-12-26T17:50:00.002+02:00

muannit gerilerde bir yerlerde kalmış gibi gözükse de hep yanı başınızdadır aslında. onu bir defa tanıyıp - sevmek denemez buna ama - yakın hissettiğinizde kendinize, bilmelisiniz ki ondan kopmanız bir daha imkansızdır. o yüzden de genelde sessiz dursa da, duymak istediğinizde onun fısıltı halindeki söylenmelerine tesadüf edebilirsiniz. misal ben az önce duydum;

"seni konuşmak değil, yazmak kurtarır" diyordu.

seni dinleyeceğim bay muannit sahtegi!

bad

2010-12-14T02:09:00.001+02:00

02:10
Personal note.

"I have a bad feeling about this..."

Ahmet Kaya için...

2010-12-13T01:30:00.004+02:00

[4,5 yıl önce yazmıştım bu yazıyı. Bugün hatırladım bunu. Ahmet Kaya gideli 10 yıl oldu. Ben eskiden onu çok dinlerdim ama artık o kadar sık dinlemiyorum. Bu demek değil ki türkülerini duyduğumda içim cız etmiyor...]

Ahmet'e,
Eskimiş bir sohbetin hatırasına...

"Bir acayip adam"dır Ahmet Kaya, onu anlamak zordur, tanımların içine hapsedip basitleştirmek, toplumumuzun "rasyonalite ilkesi"ne uygun hâle getirmek çok daha kolaydır -ama ne yazık ki basitliktir.

Bu acayip adam, daha genç ve ateşli bir türkücüyken, elinde bağlaması, kirli sakalı, içinde yanan isyan ateşi, kimliklerinin içinde bunalmışlığıyla Ruhi Su'nun divanına çıkar. Eline alır bağlamasını ve çalıp söylemeye başlar türküsünü. Ruhi Su, bunu dinler ve beğenmez; "Evladım, sazını döver gibi çalıyorsun" der ona, ve ekler: "sazını sever gibi çalacaksın".

Ruhi Su'nun tavsiyesi bize bir ipucu sunuyor aslında. Karşımızda türkülerini bağlamasını döver gibi çalan, türkülerini söver gibi söyleyen bir adam var. Ama sadece "dövme" ve "sövme"den ibaret sayabilir miyiz onun sanatını? Ahmet Kaya aynı zamanda bir aşık değil midir? sevdası yok mudur? Vardır, hem de nasıl...

Ahmet Kaya'yı aşık yapan sevgilisi bir surete, cisme bürünmüş "halk"ıdır. O, sevdasını/aşkını anlatırken "halk" ve "sevgili" arasında bir bağlantı kurar ve birisi olmadan diğerinin yaşanamayacağını gösterirdi. "Halkım gibi sevdiğim kız" der bir şarkısında, onu öpemeden şanlı kavgaya atar kendisini. Vurulur, ölür, ama asla yıkılmaz. Küllerinden doğup geri döner bir Anka Kuşu gibi. Ya da adı başka, sesi başka nice yaşıtı annesine çiçekler içinde bir ülke getirir.

Ahmet Kaya, bir halkın -ki bu sadece kafası karmakarışık Kürt halkının değil, aynı zamanda kafası karışmaya meyilli Türk halkının da- başkaldıran sesidir. Koyunlaşmaya karşı, direnişi unutmuşluğa karşı en ağır sözleri sarfeden sesidir. Çünkü "vergilere bağlanmıştır" o halk ve analarımızın dişleri sökülmüş, felaketler yaşamıştır.

Hiçbirşey olmasa bile, `Şafak Türküsü`nü söylemiştir. Açın dinleyin, "Şafak Türküsü"nün sonunda idam mahkûmu ölüme gidişinde "... koynunda çiçekler, çiçekler içinde bir ülke getirirler..." diye haykırırken, Ahmet Kaya'nın sesi yavaşça bizden uzaklaşmaktadır. İki yanında iki idam memuru, koğuşundan çıkartıp götürmektedirler onu darağacına.

Bunu duyduğunuz anda, işte tam o anda, o hepimizin yana yakıla "suçlu" diye yaftaladığımız mahkûma dönüşürsünüz. Hem kendiniz için, hem mahkûm için, hem geride kalan sevgililer için, hem de oğlunun son mektubunu hiç bir zaman koynunda taşıyamayacak anneler için ağlarsınız.

Ahmet Kaya böyle bir adamdır. Hem ölmüş, hem ağlamıştır. Hem sevmiş, hem kavga etmiştir. Bağlamasını döverek çalmış, sevgilisinin dudaklarından öpüp şanlı kavgaya karışmıştır.
Özü sözü birdir.
Mekânı A'rafır...

27.04.2006

Dull Flame of Desire

2010-11-20T19:58:00.005+02:00

Belirsiz, yine de bugün olmadığı kesin, geçmişte veya gelecekteki bir tarihe not düşmek istedim Björk ve Antony'nin birbiriyle dans eden sesleri, Fyodor İvanoviç Tyutçev'in nefis şiiri vasıtasıyla.

[Çevirmek de istedim ama pek güzel durmadı.]

Dull Flame of Desire

I love your eyes, my dear
Their splendid sparkling fire
When suddenly you raise them so
To cast a swift embracing glance
Like lightning flashing in the sky

But there's a charm that is greater still:
When my love's eyes are lowered
When all is fired by passion's kiss
And through the downcast lashes
I see the dull flame of desire

Edit: Yorumlarda sevgili Zeynep şiirin çok hoş bir çevirisini yapmış, ben de buraya taşıyorum hiç dokunmadan (büyük harfler hariç).

Gözlerine vurgunum bir tanem
-Ve onların ışıl ışıl, muhteşem yangınına
Gökyüzünü boydan boya geçen bir şimşek gibi
Aniden kaldırıyorsun gözlerini
İnsanı sarmalayan bir bakışla.
*
Fakat bundan da derin bir tılsımı var:
Aşkım gözlerini düşürdüğünde
Ve dünyalarımız ihtirasın öpücüğüyle dağlandığında
Arzuların kör alevini görüyorum
Mahzun kirpiklerinin ardında.

Son birkaç aya dair kişisel fragmanlar

2010-11-03T02:55:00.007+02:00

Yazdan nefret ettiğimi büyük harflerle haykırdıktan beridir ses çıkarmamış olmam sebebiyle ölmüş olabileceğimi düşünen ve sinsi kahkahalar atan sizlere kötü bir haberim var. Ölmedim, hayatta kaldım. Aslında şu anda havanın soğukluğuna doğru sigaramdan bir nefes üfürüp o lanet yaza "haha acımadı ki" diyebilen bir kendini bilmezim ben. O yaz yine gelsin, bu kendini bilmezlikten hiç utanmadan yine şikayetçi olacağım, bunu da ayrıca belirteyim.

Her neyse, buraya belirli bir konu etrafında çok mühim fikirlerimi, deneyimlerimi, ne bileyim öngörülerimi, analizlerimi falan yazmaya gelmedim. Blog benim için bir tür "günlük" halini aldıktan bu yana nasıl dağınık gündelik notlar düşüyorsam aynısı sizleri bekliyor. Bu gündelik notların aylarca düşülmemiş olması aklını karıştırmasın sevgili okuyucu, zira ben düzenli olmak için kendine ajanda alıp o ajandayı kullanmayı unutan birisiyim.

Yazdan bu yana neler şu naçiz bedenime ve ruhuma ve zihnime damgasını vurdu? Hatırlayabildiğim kadarıyla küçük bir liste.

1- Uzunca bir zaman akademik metinlerin arasına dönmeye çalıştım, bunu ancak yakın zamanda başarabildim.
2- Büyük bir başarı örneği göstererek, göğsümü gere gere söylüyorum bunu, Georges Perec'in "Yaşam Kullanma Kılavuzu"nu bitirdim.
3- Kitap biter bitmez, derhal bunun hakkında bir yazı yazmam gerektiği fikrine kapılıp, - biraz da Ahmet'in şevk kırıcılığıyla - bu fikrimden çarçabuk vazgeçtim.
4- Eskisi kadar yeni gruplar ve albümler dinlemiyor oluşumu farkedip hüzünlendim. Ancak arada Ebru'nun pasıyla karşı karşıya kaldığım Riding Alone for Thousands of Miles'a denediğim trivela vuruşumu rakibim çok iyi çıkardı. Hastası oldum. İki şık hareketti.
5- Galatasaray lige kötü başladı ve futboldan biraz uzaklaştım. Rijkaard ve Neeskens'in gidişiyle Türk modernleşmesi ve futbol hakkında oldukça ilginç bulduğum fikirlerimi çeşitli web ortamlarında paylaşma fırsatı buldum. Kesinlikle bir feedback alamadım, biraz canım sıkıldı.
6- Bu kadar arkalara atmak aslında yanlış ama gözden kaçar diye bunu yapıyorum: Uzunca zaman sonra bir hatundan hoşlandım ancak kendisiyle tanışamadım. Archive konserinde iki arkadaşıyla birlikteydi. O kadar güzel dans ediyordu ki, o şahane grup çalarken onu izlemekten gözlerimi alamadım.
7- Bu süreç içinde Cohen eksik olmadı elbette, ama en önemlisi ondaki Yahudi sufizmini biraz keşfettim. Bununla birlikte Tevrat okumaya başladım ancak istediğim kadar yol alamadım, ara ara dönmeyi düşünüyorum.
8- Kimi zaman hafif depresif, kimi zaman hafif neşeli ama çokça stabil bir hayatın içine girdim. İstikrarlı olduğunu düşünüyorum ve bununla teselli buluyorum.
9- Eski sevgililerimden biri daha evleniyor ve yine evlenen için samimi mutluluk dilekleri hissederken, yalnızlığımı sorgulama biraz daha artıyor. Arttıkça da aşılmaz bir merhaleye girdiğini görüyorum ve en çok da bundan endişe ediyorum.
10- Bir yanım Marx, bir yanım Schmitt olmuş durumdayken akademik geleceğimi belirleyecek olan tez konumun içinde bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorum. Yakında bir patlama olacağını ve bu patlamanın dışa-doğru olacağını umuyorum. Aksi halde hayalkırıklığı yaratabilir.
11- Bir sonraki sene için güzel bir alternatif belirdi önümde (şimdilik adını koymuyorum), ancak bu bende stres yarattı bir parça. Dolayısıyla iki ayağım bir pabuca girmiş durumdayken hayatta en zor yaptığım şeyi, yazı üretimini yapmaya çalışıyorum.
12- Ha yazı üretimi demişken, Fransa'daki grevler hakkında bir yazıyı bir dergide yayınlanmak üzere hazırladım ancak bu iş için ayırdığım 1 hafta beni sahiden yordu. Toparlandım ardından neyse ki. (Not. Şu tarih itibariyle dergi hala çıkmadı)
13- Ve her gece, gecenin rengi iyice koyulaştığında tekrar evime dönüyorum. Yıllardır yaptığım tek düzenli işi yapıyorum. Biraz beslenmek üzere buzdolabına yöneliyorum. Üzerinde bir not var, kaç zamandır orada, kayıtsız kalmıyorum ama o notu alıp çöpe de atmıyorum. Şöyle yazıyor:
14- "Halıdaki lekeler, hafızadaki lekeler... Düşlerde mırıldanan mutluluk şarkıları... İkimiz de biliyorduk, sonların hep nasıl olduğunu..."

Yazdan tiksiniyorum

2010-08-25T22:53:00.002+03:00

Bu mevsimi sevmediğimi biliyorsunuzdur. Bu sene yaz, yalnızca benim değil, hemen herkesin üzerinden silindir gibi geçti/geçiyor. Sulanmış beyinler, harap olmuş zihinler, atıllık, tembellik, nefes alamama, yanma gibi vaka ve şikayetlerle dolu bir sezon oldu. Henüz bitmiş değil. Ama az kaldığını hissediyorum. Bu berbat dönemin bana bahşettiği birkaç aylık kaybı telafi etmek kolay olmayacak. Bu demek oluyor ki, bu sene de en az geçen seneki kadar zor ve yoğun geçecek. Hazır mıyım? Pek değil. Belki bir haftalığına, tekrar, bir yerlere kaçabilirsem daha iyi olabilirim. Ama iklimin bir şeyler yapması gerekiyor, aksi halde şartları gitgide zorlaşan bir İstanbul yazını daha yaşamak istemiyorum.

Yanarken...

2010-07-22T01:08:00.002+03:00

Bakalım ne var elimizde.

Türkiye yanıyor. İstanbul daha başka yanıyor. Hem güneş yakıyor, hem de nemle ıslatıyor. Nefes aldırmıyor, sinirleri geriyor, bazen bana katıdan gaz hâline geçen ilk madde olma onurunu yaşatacak gibi geliyor. Bu şüphesiz beynimin kulaklarımdan akıp gitmesinden çok daha iyi bir son olurdu.

Türkiye, evet yanıyor. Yine "gündem"iyle yanıp tutuşuyor. Bir yandan savaş haberleri güneyden, bir yandan referandumla ilgili tartışmalar dört bir yandan yakalıyor hepimizi. Referanduma evet mi, hayır mı, yoksa toptan boykot mu alternatifleri arasında, alternatife göre solculuğun ipi çekiliyor; satılmışlıklar, kuyrukçuluklar, darbecilikler... dört başı mamur etiketler üzerinize üzerinize savruluyor. Sıcak yeterince nefes keserken gündem daha da nefessiz bırakıyor insanı. Beyin zaten sulandığı için yarım bir akılla "sahiden öyle yaparsam böyle mi olurum" diye bir an ciddi ciddi soruyorsun. Akşama hava biraz serinleyince, bir de soğuk duş alınca doğru cevabı veriyorsun: Herkes yine hiç olmadığı kadar saçmalıyor. Bu ülkenin insanlarının kendilerini geliştirdikleri önemli bir husus bu, içten içe saygı duyuyorsun ve biraz daha soğuyorsun memleketten. Bu havada soğuyabilmek de büyük meziyet istiyor, kurbanolduğumyarabbim derdi verdiği gibi dermanını da veriyor.

İşte bu ahval ve şerait içinde seni ilgilendiren tek şey kalıyor geriye. Küçük burjuva kaçışı, asil tavır-alış, sınıf kaçağı olacağına sınıfının meylettiği kaçaklık: Müzik dinlemek bol bol; yormayan ama belirli bir hayat ritmi tutmana yardımcı olan bir müzik. Biraz sözlü, biraz enstrümantal, ama ziyadesiyle melodik. Ritmik müziğin sana sağladığı hayat ritmiyle melodik müziğin sağladığı hayat ritmi arasında fark olduğunu keşfettin mi hiç? Birincisi seni dışarı atar, yaptığın hareket dışarıdan gözlemlenebilecek bir harekettir. Vücudunun organlarının çalışmasına büyük bir enerji sağlayarak motor olur. İkincisi ise başka türlü bir hayat ritmini ortaya çıkartır. Bu ritm, dışarıdan gözlemlenebilir değildir, çok daha içseldir. Sinir sisteminin çalışmasına ve bünyenin belirli bir düzeyde yenilenmesine yardımcı olur. Vücudunun hareket etmesine gerek yoktur, zira dışarıda yüzde 90 oranında nem varken iklim hiçbir hareketi affetmez. Ama iklimden kaçabilmenin yolu düzelen ve yenilenen sinir sistemi işleyişiyle birlikte toparlanan veya en azından toparlanma eğilimi gösteren düşünsel faaliyetlerinin aldığı durumdur. Güneş veya nemden olabildiğince uzaktayken ve biraz da bu tür müziklerden faydalanılarak asgari harekette dingin bir yaşam sürülebilir eylül ayına kadar.

Reçeteye bir de deniz ve kum ekliyoruz, çok değil, 1 hafta-10 gün kadar. Buz gibi soğuk biraya izin var. [... Zamanı durdururum sanırdım, böylece ne atom bombası, ne yoksul çocuklar, kaybolan umutlar, bunca elem keder, evrensel boyutlar, ne de yarınımız var... diyerek pek sevmediğim Kızılok'tan ilk (ve muhtemelen son) kez alıntı yaparak bitiriyorum.]

Akıl defteri

2010-07-18T21:00:00.003+03:00

21:01, Kişisel Not.

Kendi doğrularını başkalarına dayatmaktan vazgeç, zira acılarına sen değil onlar katlanıyor.

21:03, Kişisel Not.

Kendini yeniden inşa et, yavaş yavaş, çok düşünerek. İncecik, zarifçe, dantel işler gibi...

--------

[Bir alttaki postta şairin dediği gibi]

<<"Then let me start again," I cried,
"please let me start again,
I want a face that's fair this time,
I want a spirit that is calm.">>

Lover, lover, lover, lover... come back to me

2010-07-16T23:59:00.004+03:00

Ne sözler, ne müzik, ne vokal ama... Şöyle bir dalınca parçanın içine, insanın her tarafını parçalıyor. Her zamanki gibi...

I asked my father,
I said, "Father change my name."
The one I'm using now it's covered up
with fear and filth and cowardice and shame.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

He said, "I locked you in this body,
I meant it as a kind of trial.
You can use it for a weapon,
or to make some woman smile."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

"Then let me start again," I cried,
"please let me start again,
I want a face that's fair this time,
I want a spirit that is calm."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

"I never never turned aside," he said,
"I never walked away.
It was you who built the temple,
it was you who covered up my face."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

And may the spirit of this song,
may it rise up pure and free.
May it be a shield for you,
a shield against the enemy.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me
yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

Don't Take These Blues Away

2010-06-25T21:54:00.005+03:00

Silver Mt. Zion Kollaps Tradixionales'le bir başka mecraya daha attı bizi, bilenler biliyordur. Albümdeki en iyi parça bana kalırsa 'Piphany Rambler, albümün son parçası. 14 küsür dakika sürüyor. Müziği tahmin edebilirsiniz, ancak bu sefer sözler de gerçekten nefis olmuş. Özellikle de gök gürültüsüyle şimşek arasındaki konuşma... Bir çevirisini denedim, harika olmadığının farkındayım. Çok da uğraşamadım zaten ama içimden çevirmek geldi. İnsan güzel "laflar" edemediğinde, söyleneni sahiplenmekten başka bir şey yapamıyor nasılsa. Biz de sahiplenelim ve sahiplendiğimiz gibi ortaklaştıralım, kalmasın elimizde gitsin. Tek bir şey kalsın, aşağıdan yukarıya yağan yağmura seslenelim, o gök gürültüsüne ve şimşeğe huysuzlanalım,

"Don't take these blues away..."

[Önce parçanın orijinal lirikleri, ardından da çevirisi.]

'Piphany Rambler

I'm 'Piphany rambler,
I ramble all day,
'Piphany rambler,
Don't take these blues away.

Up is lovely,
Down is too,
It's its own peculiar labour when you're not able to.

Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while.

Don't sleep,
Don't sleep,
Don't sleep,
And then sleep.

Tore a cloud and three birds fell,
Three birds fell and then it rained,
We crawled upside that mountain,
Down its ass and back again.

This tiny garden that we tend,
Where flowers bloom like accidents,
Let's lay awhile and slowly wend through days as long as nights we spent hanging on.
Great furrows in the pavement where our hooves strove to leap
Square men in the courtyard, engines idling.

We've seen those impossible mountains,
We've seen that upward rain,
Entire bibles full of broken things,
Dark and wide as empty graves.

Thunder said to the lightning,
"Let your good-foot swing, go down to the valley, and shine your light on everything."

Lightning said to thunder,
"Go on swinging like the pounding rain, swing your blues like a hammer, ride your boy like a shuddering train, go on, swing the ocean full, go on swing the bending trees, swing it with a heart that bursts and shine your light on everything, let your good-foot swing and shake! And shake! And shake! And shake!"

I'm 'piphany rambler,
I ramble all day.
Epiphany rambler,
Don't take these blues away.

Up is lovely,
Down is too,
It's its own peculiar labour when you're not able to.

Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while,
Lay in the fire a while.

Don't sleep,
Don't sleep,
Don't sleep,
And then sleep.

(I've heard tell at the boring gates of hell that there ain't nothing dear, but there is too much dear, but there is too much dear, yeah there is too much dear...)

---

Epifani Avaresi

Ben Epifani avaresiyim,
Bütün gün başıboş dolanırım
Epifani avaresi,
Bu hüznü alıp götürme.

Yukarısı harika,
Aşağısı da öyle,
Bu onun kendine has doğum sancısıdır, sen yapamayacak olsan da.

Bir müddet uzan ateşler içinde,
Uyuma,
Ve sonra uyu.

Bir bulut ağladı ve üç kuş düştü
Üç kuş düştü ve sonra yağmur yağdı,
Şu dağın tepesine kadar tırmandık,
Dibine düştük ve tekrar yukarı çıktık.

Bu yaklaştığımız küçük bahçe,
Çiçeklerin tesadüfi gibi açtığı,
Bir müddet uzansak ve yavaşça yola koyulsak takıldığımız geceler boyunca.
İçimizdeki yanmanın geçmesine uğraştığımız kaldırımlardaki büyük izler
Avludaki kalın kafalı adamlar, boşa çalışan makinalar

Şu imkansız dağları gördük,
Şu yukarıya yağan yağmuru,
Bütün Kitap kırık-dökük şeylerle dolu,
Boş mezarlar gibi, karanlık ve geniş.

Gök gürültüsü şimşeğe dedi ki,
"Sağlam ayağını savur da vadiye in, ve her şeyi ışığınla aydınlat."

Şimşek gök gürültüsüne dedi ki,
"Vuran yağmur gibi savurmaya devam et, hüznünü bir çekiç gibi savur, sür oğlunu titreyen bir tren gibi, devam et, bütün okyanusu savur, bükülmüş ağaçları savurmaya devam et, patlayan bir kalp gibi savur ve her şeyi ışığınla aydınlat, sağlam ayağını savur ve salla! ve salla! ve salla! ve salla!"

Ben Epifani avaresiyim,
Bütün gün başıboş dolanırım
Epifani avaresi,
Bu hüznü alıp götürme.

Yukarısı harika,
Aşağısı da öyle,
Bu onun kendine has doğum sancısıdır, yapamayacak olsan da.

Bir müddet uzan ateşler içinde,
Uyuma,
Ve sonra uyu.

(Cehennemin sıkıcı kapısındayken duydum ki aslında hiçbir şey yokmuş sevgilim, ama o kadar çok şey varmış ki sevgilim, o kadar çok şey varmış ki...)

Book of Revelation

2010-06-25T20:14:00.001+03:00

<< After this I looked and there before me was a great multitude that no one could count, from every nation, tribe, people and language, standing before the throne and in front of the Lamb. They were wearing white robes and were holding palm branches in their hands.

And they cried out in a loud voice: "Salvation belongs to our God, who sits on the throne, and to the Lamb." >>

Book of Revelation, 7:9-10

Beşiktaşlılık duruşu, Fenerbahçe'nin büyüklüğü, Galatasaraylılık ruhu

2010-06-08T18:22:00.003+03:00

Konumuz futbol ve Türkiye'deki üç büyük takımın yöneticilerinin, futbolcularının, taraftarlarının, yazarlarının son 10 yılda icat edip allaya pullaya bitiremedikleri ve artık iyice sıkıntı vermeye başlayan üç kavram.

- Beşiktaşlı duruşu
- Fenerbahçe büyüklüğü
- Galatasaraylılık ruhu

Bu üç kavram da birbirinden soyut, birbirinden elastik, bana sorsanız saçma sapan kavramlar. Bunları dillerine dolayanlara kalsa, size endüstriyel futbolun getirdiklerinden, futbolun değerlerinden, şundan bundan söz edecekler ve takım tutmanın erdeminden dem vuracaklar. Peki bunu neyle rasyonelleştirecekler? Takım tutmanın, sözgelimi İstanbul Büyükşehir Belediyespor taraftarı olmanın nasıl bir erdemi olabilir?

Burada işte bahsettiğim kavramlar devreye giriyor. Beşiktaşlı duruşudur, Beşiktaşlı taraftarı erdemli yapan. Hakeza Fenerbahçe'nin büyüklüğü sayesinde taraftar da büyük taraftar olur, erdemli olur. Galatasaraylılık ruhuyladır ki takım Avrupa'da fırtınalar estirmiş, şan ve zaferler kazanmıştır, erdem sahibi olduğunu cümle aleme göstermiştir.

Kökenlere gelelim. Beşiktaşlı duruşu Baba Hakkı'lara, Süleyman Seba'lara referans yapılarak tutturulmuş bir söylem. Beşiktaşlı ağır abidir, efendidir, babacandır, sözünün eridir, falan filan. Örnek olduğu düşünülen birkaç figür üzerinden kulübe ve taraftarına tahvil edilmeye çalışılan bir kavram Beşiktaşlı duruşu. Ama bu duruşun ne zaman ne yaptığı belli değildir, ne anlama geldiği de tam olarak açık değildir. Bilinen tek şey, öyle bir duruşun olduğu ve o duruşun kendi başına erdemli taraftarı yaratacağıdır.

*** Nerede işe yarar? Bilhassa kendi başına otonom güç haline gelme potansiyeli barındıran taraftarı yönetim dizginlemek istediğinde işe yarar.

Fenerbahçe büyüklüğü bildiğiniz gibi ne kupa büyüklüğüdür, ne başka bir büyüklüktür. O hiçbir şeye benzemez. Pek bir romantikleştirilip "işte futbol yazarı dediğin böyle olmalıdır" diye örnek gösterilen İslam Çupi'nin sözünden hareketle, ne hikmetse son on yılda pek bir hatırlanmış bir kavram bu. Fenerbahçe'nin büyüklüğüne bir neden göstermiyor ne İslam Çupi, ne de bu sözü ısıtıp ısıtıp önümüze koyanlar. İçi boş, neden büyük sorusuna handiyse "yaa büyük işte napacaksın sen şimdi" diye cevap verilen bir kalıp. Olm neden büyük? Bak hala cevap yok!

*** Nerede işe yarar? Aziz Yıldırım medyayı ve spor camiasını etki alanı altında kontrol etmeye çalışırken, bilhassa diğer "büyüklerin" büyüklüklerini sorgulatmakta işe yarar.

Galatasaraylılık ruhu ise bir başka örnek. 96 ruhu veya 2000 ruhu olarak da bilinir. Nedir bu ruh? Otoriter bir hocanın etrafında örgütlenen bir futbolcu grubu - ki 2000 sonrasında iflah olmaz bir klik yaratmışlardır ve hala temizlenememiştir bu klik tam olarak -, arkasında da seyirci ve medya desteği ve 4 yıl üstüste kazanılan şampiyonluk + UEFA Kupası + Süper Kupa. Bu ruh muhabbeti yüzündendir ki, bugün hala birçok insan, özellikle de Galatasaraylı, futbolun ayakla değil ruhla oynanan bir spor olduğu konusunda hemfikir. Ve mazide kalmış bu ruh sebebiyle Galatasaray'ın en büyük düşmanı yine kendine koymuş olduğu o eşiktir. Yeni bir ekip yaratmaktansa, mazide yaşayan bir muhsin bey görüntüsü çizmektedir camia.

*** Nerede işe yarar? Takım ve kulüp içindeki hakim kliğe uymayan, o gruba girmeyen/giremeyenlerin tasfiyesine ve camianın yaşayan bir organizma olduğu, diğer camiaların ise ölüler diyarından farksız olduğu imasıyla alametifarika yaratmaya yarar.

Bütün bu kavramlar, 2000'lerle birlikte bu üç büyük camianın kendilerine modern birer mit arayışının göstergesidir aslında. Ve hepsi birden, tıpkı Alman romantizminde olduğu gibi duygulara hitap ederek belirli bir otoritenin kendini inşa etmesine veya güçlenmesine katkıda bulunurlar. Milliyetçiliğin mit ve propaganda klişelerinden farklı değillerdir. Rasyonel düşüncenin önüne geçmek için birebirdir.

Futbol eğer futbol değilse sadece, yani oyunla başlayıp yine onunla bitmiyorsa, dahası futbol sayesinde kitleler uyutulup duruyorsa, bunun bugünkü temel kaynakları bu üç kavramdır. İnsanlar romantizmin bu "duygu seli"ne kapılıp rasyonel düşünceyi kaybettikleri müddetçe ve bunu sadece futbol için değil, kişisel yaşamdan, aşk hikayelerinden tutun topluma ve siyasete kadar hayatın her alanında yaptıkları sürece yaşadıkları hayal kırıklıkları her neyse onlara mahkumdurlar.

Tahayyül dünyasına ve onun yaratıcılığına, duygulara, coşkulanıma, heyecana... hepsine tamam. Ama bunlarla gerçeklik arasındaki çizgiyi görüp ona riayet edemeyenler için söylüyorum:

Akıl sizin en gerçek dostunuzdur.

takatsiz

2010-05-20T03:24:00.002+03:00

saat 3.25, sabaha karşı. gözlerim kapanıyor. bütün gün bilgisayar başındaydım ve birkaç saat daha bu devam edecek. sabah uykusu yok, onun yerine okulda derse girmeliyim. makaleleri okumaya vaktim yoktu, dolayısıyla sınıfta bir yerlere sinip gözlerimi dinlendirmeliyim. ardından belki yemekle biraz açılırım ama sunum yapacağım ders için çok da donanımlı sayılmam. 20 dakika sunum, bu da en az 10 sayfalık bir yazı demek. daha yarısını tamamlamış değilim. gecenin bu saatinde gözlerim kapanırken, bilgisayar ekranında fransızca makale okumak kadar insanı yıldıran bir şey yok. ingilizce veya türkçe olsaydı da değişmeyecekti. dürüst olmak gerekirse, npa beni zerre kadar ilgilendirmiyor, hele de bu saatte. niye peki bu konuyu çalışıyorum? çünkü daha iyi bir seçeneğim yoktu! geçtim... okumak da bir şey değil. biraz kahve takviyesi, yüze vurulan soğuk sularla ayılma taktikleri zihnimi açabilir. peki yazmak? okuduklarını toparlayıp bir sistematik içinde yazı yoluyla sunmak? bunu kimse anlamıyor sanırım, özellikle de akademi. yazmak benim için çok zordur. fikirler, argümanlar, şunlar bunlarla biten bir şey değil. yazınca benim bir şekilde ikna olmam lazım o metne. olmayınca yazdığımın da pek bir anlamı yok. boşa yapılmış bir uğraş gibi geliyor. ve bu saatte, tekrar ediyorum, artık saat 3.33 ve hala sabaha karşı, boş bir uğraşla uğraşıyorum gibi geliyor. toparlanmıyor yazı bir türlü, iki paragraf arasında okyanuslar var sanki.

3.35. çok yorgunum. bu gecelik bir yorgunluk değil. artık bitsin istiyorum bütün bu işkence. ama ay sonuna kadar yapılacak şeyleri önüme koyduğumda, hiçbiri bitecekmiş gibi durmuyor ne yazık ki.

Firestarter, The Prodigy

2010-03-20T23:36:00.003+02:00

Bugün öğlenden beri aralıksız The Prodigy dinliyorum, Fat of the Land ve Music for the Jilted Generation albümlerini. Dağlanmş bir zihni azıcık harekete geçirmek için birebir. Grubun klasiklerinden Firestarter'ın 1997'de icra edilmiş bir halini paylaşayım dedim, bütün olayım bu şu an için. Ben kopmaya devam ediyorum, buyrun siz de başlayın. Dans etmeyen blogger uyusun gitsin!

Bölge'ye gidiş

2010-03-14T14:05:00.002+02:00

Bu yolculuğun gerçekten de mekânsal ve zamansal mefhumlarla daraltılabilmesi mümkün müdür? Filmde şöyle bir konuşma geçiyordu:

Yazar: Bizi takip etmezler mi?
Stalker: Hayır. Bölge'den hortlak görmüş gibi korkuyorlar.

Stalker hakkında söylenecek dünya kadar şey var ama şu demiryolu sekansı, arka planda Eduard Artemyev'in müziğiyle birlikte o ruhsal içe dönüşün, o bitmek bilmez yolculuğun, her yolcunun yüzünde görülen o sıkıntılı hissiyatın, gerçekten de büyülü bir metafizik "bölge"ye girişin yarattığı tedirginlik bağlamında izlenirse, çok şey anlatmaya tek başına yetecektir.

Şarkılar ve herkes

2010-03-14T00:38:00.003+02:00

Herkes bir şarkı söyler ama o şarkı herkese farklı düşündürtür. İnsanların bir türlü çakışamadıklarını, sürekli birbirlerine teğet geçtiklerini gösterir.

Amotivasyonel

2010-03-07T02:51:00.004+02:00

Vaktiyle hiç tanımadığım ve beni hiç tanımayan birisi, hakkımda şimdiye dek yapılmış en doğru teşhisi koymuştu. Amotivasyonel sendrom demişti halet-i ruhiyem için. Başka biri tarafından, hele de hiç tanışmadığınız biriyse bu, böyle tanımlanmak, üstelik çok da "doğru" bir kavramla tanımlanmak işin gerçeği sinir bozucu bir durumdur. Ve korkarsınız bir anda: O kadar belli oluyor mu dışarıdan? Nasıl söyleyebiliyor ve kim bu? Ben bir kavrama indirgenecek adam mıyım bu egoyla? Falan filan... Bunların hepsi korku ifadeleridir. Ne yani, soğukkanlılığımızı koruyup bu teşhisi sineye çekmemiz mümkün müdür? Dikkat ederseniz kavramın ne olduğuna dair şimdiye dek bir şey demiş değilim. Bundan sonra da olmayacağım. Benim anladığımı herkes anlamamalı. Madem sırrımızın ne olduğunu bir kişi artık nasıl olduysa öğrendi, onda kalmalı. Korku kişinin etrafını çok kolay ele geçirir. Spinoza ne demişti korku için hatırlamıyorum. Kütüphanemde bir tane "Etika" var ama açıkçası çok uzakta şimdi, kalkıp onu almaya üşeniyorum. Diğer yandan Star Wars'dan biliriz ki, korku karanlık tarafa açılan cezbedici bir kapıdır. Bu da başlı başına bir korku sebebidir. Kierkegaard'ın da korkuyla ilgili söylemiş olduğu bir şeyler vardı, onu da hatırlamıyorum. Üstelik Kierkegaard'ın kütüphanemde olup olmadığından bile emin değilim. Emin olamayış, unutuş, korku, tedirginlik, amotivasyonel... Bunlar hepsi bir araya gelen, birbirlerini mükemmel bir uyumla tamamlayan bir halenin parçasıdır. O hale öyledir ki dağılıp gittiğini sandığınız zamanlarda sanki hiç çaba göstermemişsiniz gibi yekpare olup etrafınızda kurduğunuz sınırı örmeye devam eder. Çaba hakkında Spinoza'nın ne dediğini hatırlıyorum. Ama anlatmayacağım. Çaba anlatılacak bir şey değil çünkü. Sonuçlarıyla birlikte anlam kazanan ve - git gide düşündüğüm şey - hedefine varabildiğinde anlatılması gereken bir eylem. Başarısız olduğunda susarsın. Amotivasyonel...dir seni belirleyen nihayetinde. Lost'ta Jacob'ın dediği gibi: "It only ends once. Anything that happens before that is just progress." Amotivasyonel, o tek bir defa biten bütün hikayenin varış noktasında karşına çıkan tabeladır. Bütün süreç bir şekilde işler, gelişir ve biter. Filmlerdeki son yazısını okumak gibidir o tabelayı görmek. Görünce pekâlâ dersiniz. Çaba tekrar başlatır süreci, öyle sanırsınız; lakin o da "progress"in nihayetinde malum tabelaya çakılır. Hayat bu yönüyle feci bir tekrara, "loop"a benzemektedir o yüzden. Meşhur hikayeyi bilirsiniz, Sisyphos'un cezasını. Onu da anlatmayacağım. Velâkin durum da sanki böyle, hmm?

Aslında bu yazıda başka birkaç mevzudan daha bahsedecektim. Amotivasyonel durumun kafa ağırlığıyla olan ilişkisine, unutkanlığa yol açışına, katatonik bir halde geçirilen saatlere, vs. Ama kehanet kendini gerçekleştirir ve bu yazıyı yazarken sarfettiğim "çaba", yazının gidişatı esnasında konunun kontrolden çıkmasıyla amotivasyonel tabelasının kafamı gözümü çıkarmak suretiyle yazma eylemimi durdurmaya sebep olur. Tam da şu cümle bittikten sonra iki seçenek vardır önümde, ya devam edeceğim anlatmaya, ya da susup duracağım. Çünkü yeni şeyler söylemekten korkarsın - ki onun her yerde olduğunu hatırlatmama bilmem gerek var mı - yazının tekrar dağılacağını bilirsin. Bazı şeyler bilinir. Susarsın o yüzden. Ki o da gayet ebedi olduğu kadar edebi bir tavırdır.

so long, marianne...

2010-02-20T01:33:00.001+02:00

cohen şarkılarında şöyle bir durum var, gayet kişisel: bir playlistin içinde iki-üç tane cohen çalıp geçsin... olmuyor bu bende. bir geceme maloluyor çoğu zaman. bazen tek bir parçası. sapık gibi iki gün üstüste avalanche dinlediğimi bilirim başka bir şey dinlemeden. bu disorder tabii şahsımdan başkasının problemi değil ama cohen'le ilgili teşhisim de burada doğuyor bir bakıma. sanki savunmasız bir anınız var da müzik bunu kolluyormuş gibi, tam o anda bir yerden kulağınıza çalınıyor ve sizi esir alıyor. bir şarkıcıyı, bir grubu, bir müziği neden seversiniz? kulağınızın pasını atıyor diye mi? eğleniyorsunuz diye mi? gaza getiriyor veya gözyaşı döktürüyor diye mi yoksa? zaman zaman şerhiyle hepsi işaretini seçiyoruz. ama genelleştirmek lazım, genelleştirmemiz lazım bu sorunu. müzik, biraz da eğitimi ve kodlanışı zor ya da herkesin aşina olmamasından kaynaklı, bir türlü ifade edilememe gibi kronik bir sorunu hediye eder her defasında dinleyiciye. dinleyici de rasyonelleştiremediği şeyin bilgisini harita gibi çıkaramadığından deli divane gibi koşar onun peşinden. tekrar sorayım, bir müziği niye seviyoruz? tam da bizi ele geçirdiği için değil mi? elindeki bütün araçlarıyla o müziğin esiri olduğumuz için değil mi?

biraz da belki sözlerindendir ama. müziği tüketilebilir kılma tehlikesi taşıyan sözler... ama şiir öyle kolay tükenmez, iyi bir şair tarafından yazıldığı müddetçe. hem bize derse ki mesela,

"well you know that i love to live with you,
but you make me forget so very much.
i forget to pray for the angels
and then the angels forget to pray for us."

kollaps tradixionales

2010-01-18T03:23:00.004+02:00

a silver mt. zion'un yeni albümü, "kollaps tradixionales" dünyayı saran örümcek ağına düştü. biz de bu ağın üzerinde yaşayan örümcekler olarak hemen üşüştük tabii başına.

doktora denen illetin ilk döneminde son ve en kritik haftayı dönmeye hazırlanırken, bir elimde sigara, diğer elimde iletişim'den çıkan kemalizm cildi ben konsantre olmaya çalışıyorum. ama laptoptan yayılan sesler odayı - ve belki bütün evi - doldururken aniden benim kulağımı da dolduruyor. kafamı biraz geri atıyorum. yetmiyor. kitabı tutan elimi de salıyorum, uzaklaşıyor.

bir yanda ses, bir yanda sigarayla ona karşılık vermeye çalışan ben.

albüm hakkında - baştan sona dinledikten sonra - ilk söyleyebileceğim sözler bunlar. sağolsunlar, grup, aslında ben hiç de ummazken, bizleri dağıtacak bir şeyler yapmaktan geri durmamış.

albümün özellikle de kapanışı 14:18'lik bir 'piphany rambler ile olunca, insanda bu son haftayı dönmeye yetecek motivasyon da konsantrasyon da pek kalmıyor.

i love mogwai, i'm going to blow up their stage

2010-01-11T01:55:00.002+02:00

yeni yıl oldu, buraya bir süredir uğrayamadım. iki gündür aralıksız mogwai dinliyorum, artık bu parçayı paylaşmamın zamanı gelmişti! 2010'un ilk post'u mogwai olsun şu halde: i'm jim morrison, i'm dead!

why does my heart feel so bad?

2009-12-21T21:20:00.003+02:00

gel de bu soruyu sorma...

gel de bu parçayı dönüp dolaşıp dinleme...

gel de dinlerken sorunun cevabını bulma...

üstelik başka sorular da gelsin. karnıma neden ağrı giriyor? iştahım neden kesildi? neden kafam dağınık? ve neden gülümseme gelip yayılıyor yüzüme yerli yersiz?

ve sonra neden hemen yok oluyor? yerini bir çift kısılmış göz ve ciddileşmiş dudaklar alıyor? neden bakışlar dağılıyor uzayda ve bir yerde toplanamıyor? kelimeler düğümleniyor ve sarfedilmez oluyor?

kalbim... neden bunca ağrıyor, böyle kötü hissediyor?

un petit prince

2009-12-17T00:36:00.006+02:00

aujourd'hui il n'y a plus rien que regarder une image du petit prince. il travaille, comme toujours, afin de... de quoi? cela va nous faire réfléchir pourquoi on met un cache-col celui du petit prince...

qui est très long et qui vole avec le vent.

Korkunun kalbi

2009-12-15T00:16:00.004+02:00

Korku her şeyden daha belirgin şu sıra. Her şeyin korkusu üstelik, tek bir korku değil. İnsanın üstüne bir ağırlık geliyor düşününce. Ama sonra, diyorsun ki, bütün bağırsaklarını delip geçen bir hava akımı var ve bağırsakların trafik yönünün tam tersinden güçlü bir rüzgarla esmeye başlamış bu. Acayip bir duygu. Ne yoğun, ne hafif; tek kelimeyle farklı. Ve iyi diyorsun hemen akabinde, bu hava oradan geçmeyeli çok olmamış mıydı? Madem öyle atılmak lazım değil midir korkunun tam kalbine? Korkunun o sürekli kan pompalayan kaslı cismini tek bir avucunun içinde sıkarak tutmak, o senin içindeki korkuyu habire provoke ederken elinde tuttuğun şeyin damarlarını uzamış tırnaklarınla kesmeye çalışmak...

"Yapılması gereken nedir?" Eyüp! Korktuğun şey gelip seni ele geçirdi. Tavşan Eyüp! Kaçtığın için korkuyordun ve o seni ele geçirdiğinde durdun!

Şimdi dur ve sadece dur. Elini korkunun kalbine uzat. Yine de incitme...

unutmak

2009-11-28T02:28:00.005+02:00

uzun zaman sonraydı. yan yanalardı, uzanmışlardı. büyük ve parıldayan gözleriyle ona baktı. güzel bir söz söyledi. ne olduğu önemli değildi. belki dudaklarından, belki kirpiklerinden bahsetti. beriki gülümsedi ama anlayamadı. gözlerini onun gözlerine dikmişti. "anlamadın mı?" dedi. durdu. hareketleri yavaşladı. "hatırlamadın mı?" dedi. beriki dikkat kesildi. bütün beynini olabilecek en hızlı şekilde taradı. bir şey çıkmadı. hafızasına bir an lanet etti. "çok zaman oldu" dedi, "aklımdan çıkmış olmalı". akıldan çıkacak bir şey miydi? ya da en kritik zamanda akla gelmeyecek şey miydi? küçük bir hesap yaptı, birkaç sene olmuştu. "üzgünüm" dedi. üzgün değildi. sadece onu sürekli yüzüstü bırakan hafızasına sinirliydi. öbürü, büyük gözleriyle tekrar baktı. o üzgündü. yanından kalktı. bunca yıldan sonra hiç değişmemişti. ne kendisi, ne o, ne de roller. pişmandı. ama hep onu çeken bir tarafı vardı. berideki hâlâ hafızasına sinirini kusmakla meşguldü. önemli olan o değildi, önemli olan yüzüstü bırakılmasıydı. "gerçekten unuttum mu?" diyerek son bir kez daha zorladı kendini. hafızasını işgâl eden bazı önemli detayı toparlayacak oldu. sonra vazgeçti. bunları hiç söylemese daha iyiydi. seslendi. "gerçekten unuttum!"

onu da söylemese daha iyiydi.

değmez olur mu?

2009-11-23T00:21:00.003+02:00

"...değer mi?" dedi. gülümsedim. yüzünü gördüm bir an. sonra elimi her zamanki gibi dostça koydum omzuna ve dedim, "değmez olur mu?"

her şey zor olacak. ama biliyorum ki olacak. ve güzel olacak.

somewhere i have never travelled

2009-11-20T00:32:00.004+02:00

mesafeli durduğum bütün romanslara rağmen bu çizgiye benim kaptırdığım tılsımlı bir taraf vardır. e.e. cummings'in şiiri. bilmeyenler varsa, sözleri biraz dikkatli incelediklerinde tanıdık bir şeyle karşılaşacaklardır. onu da severim.

somewhere i have never travelled,gladly beyond
any experience,your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully,mysteriously)her first rose

or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully ,suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility:whose texture
compels me with the color of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands

e.e. cummings

tenir

2009-11-16T18:38:00.003+02:00

tiens-moi
sous les étoiles tombantes
et dis-moi
que tout va bien

karar

2009-11-08T13:45:00.002+02:00

dün yalçın'a misafir oldum, kahve içtik beraber. jackson fly v almış, süper de bir marshall amfi edinmiş ikinci el (lambalı hem de). neyse, gitarı aldım elime. amfi ısınırken tellere vurmaya başladım penayı. o ses böyle nasıl alttan alta geldi anlatamam, amfi ısındığındaysa harikaydı.

ilk fırsatta gibson les paul ve öyle bir amfi de ben edineceğim. özlemişim paranoid çalmayı! :)

Leviathan, Scott Westerfeld

2009-11-01T01:35:00.003+02:00

Sevgili Emre'nin blogunu karıştırırken rastladım bu kitaba: Scott Westerfeld'in yazdığı, illüstrasyonlarını da Keith Thompson'ın çizdiği Leviathan. 1. Dünya Savaşı'nı yapan iki güçten birini (Almanya-Avusturya-Macaristan-Osmanlı ittifakı, Central Powers) otomatlardan müteşekkil bir güce sahip olan Clanker Powers olarak adlandırıyor; diğerini (İngiltere-Fransa-Rusya ittifakı, Triple Entente) ise gücünü çok daha etkin kullanabilen ve özellikle de denizde başarılı olan Darwinistler olarak gösteriyor. Emre'nin verdiği illüstrasyona bayıldım, en başta görebilirsiniz. Steampunk mefhumu dahilinde ele alınabilecek bir yapıt olmuş Leviathan. Onun dışında yazar Westerfeld'in blogunda da birkaç çizime daha rastlayabilirsiniz.

Bu trilogy olarak tasarlanmış bir serinin ilk kitabı. Devamı Behemoth 2010 Ekim'inde çıkacakmış. Doğumgünümü geç de olsa bir hediyeyle kutlamak isteyenler için kaçırılmayacak bir fırsat!

konuşma

2009-10-17T22:58:00.003+03:00

bir süre sonra tekrar merhaba. sanırım sen de bunu bekliyordun, merhaba dememi. tekrar karşına çıkmamı. ama şurada anlaşalım, ben senin karşına çıkmadım. sen benim karşıma çıktın. ya da şöyle oldu, ben -belki biraz ıssız- bir yolda yürüyordum ve takip edildiğimi farkettim. çevreden benim gürültüm haricinde sesler geliyordu. oralı olmadım. yolunu kaybettiğini düşündüm. seninle olan hesabımız bitmemiş miydi hem? devam ettim. sinirlerimi bozmak istedin, hırıltıların arttı. ve istediğini başardın da. yine de yolumu bitirmeme engel olamadın. akşam olmuştu. karanlık basmıştı. yorgundum ve soluklanmam gerekiyordu. kat ettiğim yolun çok daha uzununa hazırlıklı olmalıydım. oturdum. bir sigara yaktım. ardımda kalan mesafenin çok uzun olduğunu düşünüyordum. uzundu da. ama önümdekiyle kıyaslanamazdı yine de. sesini duydum bir daha. sigaramı söndürdüm. yalnızdım. seni saymazsak. ama bu da mümkün değildi. bir sigara daha yaktım. dinlenmeden önce seninle olan hesabımı sonsuza kadar kapatmam gerekiyor diye düşündüm. haklıydım. haklıyım. cesaretimi topladım. ve işte, karşındayım. saklandığın çalıların arasında bana sırıtıyorsun. bitmek bilmez bir yüzsüzlüğün var. beni nasıl buldun bilmiyorum. aramış olmalısın. azimli oluşun takdire şayan sanıyorsun. ama istenmiyorsun.

senin gelişini aslında başka türlü anladım. yolda yürürken, yürümenin verdiği yorgunluktan çok daha farklı bir yorgunluk hissettim. baldırlarımda başlayan bir sızıydı bu. yakından tanıdığım. yanılmış olmayı istedim. sesini duydum. ıssız bir yolda insanın başına gelebilecek bir yanılsama dedim. ama baldırlarımdaki sızı omuzlarıma sıçradı. oradan kollarıma doğru. ve baldırlarımdan aşağı. en son baş ağrısı geldi. yanılmadığımı anladım. bir zincir gibiydi bütün bunlar; sanki devasa bir örümcek ağına farkında olmadan yakalanmış gibi çevrelemişti her bir yanımı. çelik veya değil, ne farkeder! bu ağrıları yakından tanıyorum. evet, merhaba. incelik yapıp hoşgeldin mi dememi isterdin yoksa?

kısa

2009-10-17T18:55:00.001+03:00

günün notunu düşmek isterim ki,

saçlarımı kestirdim. kısa. çok kısa.

"derinin nefes alması iyi bi' şey" bugünün ilk akla gelen argümanı.

Sound-Music

2009-10-11T22:30:00.007+03:00

[I'm posting this just for myself to remind a note.]

1. It's not the music but the sound that we have to seek, explore and analyse to unveil the curtains of the truth.

2. Music is conceptually artistic, but the artistic is a cultivated production which misleads us to evaluate it as a form of the truth. Actually it's nothing more than a materialized subjective imagination of the truth.

3. On the contrary the sound lies ahead of us as an ocean of the codes which we exploit to run our imaginations.

3.a. Those codes are exploited but no matter what, they still remain as the crumbled pieces of the truth.
3.b. It should be started with these crumbles to re-begin. Every single sound needs to be known, to be understood, to be taken up from the depths of this huge ensemble of sound water and to be put on the conceptual table of the 21st century's sound analysts (but not sound engineers).

4. Every crumble of sound is a unique material that will lead us to the fountain of the truth which is still throwing its parts in an afflux to this ocean of sounds.

5. They do not re-form or duplicate another truth that we would have called as the ocean of truth. Definitely no!

5.a. Ocean is not the truth's very materialized form. As it's stated it's only the ensemble of its crumbles.

(To be continued...)

yorgunluk

2009-09-19T01:30:00.001+03:00

bilmiyorum bu yorgunluk ne kadar zamanda geçer. ama sanırım keyifli. delice bir koşunun sonunu iyi bitirdim sanıyorum. destek olan herkese teşekkürler.

Türkiye bitmiş bir modernleşme projesidir

2009-09-10T01:22:00.004+03:00

Türkiye şu haliyle bitmiş ve çöpe atılması gereken bir modernleşme projesidir. Yağmur yağdığı için 30 kişinin ölebildiği ülkedir. Evinden arabasıyla çıkıp hava alanı yolunda sel sularında boğulan insanın ülkesidir. Hoş aynı yola uçak indiği de görülmüştür. Felaket sonrası yağmacılarının ülkesidir. Olanları unutmak için yağmurun tekrar şiddetlendiği bir sırada televizyonunu açıp milli maçla kendini avutmak isteyenlerin memleketidir. O takımın hocası en kritik bir maçta kendini oyundan attıracak kadar profesyoneldir bu arada. Her şey ama her şey son ana kadar belirsizliğini korur Türkiye'de. Ancak son ana kadar beklenmesinin nedeni o anda devreye girecek bir planın olduğundan değildir. Bir mucizenin beklenmesindendir. Şarkıda geçer ya hani,

"Otobanda düşmüşsündür
Ve yağmur altında yatıyorsundur
Sana ne yaptığını sorarlar
Elbette söyleyeceksindir, şikayet edemezsin
Eğer seni sıkıştırırlarsa öğrenmek için
İşte aptalı oynamanın tam sırasıdır!
Dersin ki, orada bekliyorum
Mucizeyi, gelecek bir mucizeyi"

Türkiye bitmiş bir modernleşme projesidir. Toplumsallığının hiçbir düzleminde artık şüpheye yer bırakmadan gönül rahatlığıyla söyleyebiliriz ki iflas edilmiştir. Böylesi bir yaşamsal deneyimi üst üste her allahın günü hiç durmadan sürekli tekrarlanarak yaşamak, hiç bir toplumun başarabileceği bir şey değildir. Bu gidişatı tersine çevirmek imkansızdır. Bu ne bir politika sorunudur, ne de bir iktidar sorunudur. Bu yanlış zamanda, yanlış yerde, yanlış işler yapmış olmanın sonucudur ve bütün nedensellikleriyle kördüğüm içindeyizdir.

Tanrı veya doğa veya her neyse, bu ülkenin bütün parçalarıyla tedavülden kalkacağı günü iple çekiyor olmalı.

(Şahsen bir Vogon gemisini bekliyor olacağım.)

Gibson Les Paul Studio Sunburst

2009-09-02T01:56:00.004+03:00

Bazen böyle yolda bir kadın (veya erkek) görürsünüz, aklınız gider ya hani... Ona sahip olmak istersiniz. Onunla ilgili planlarınız zihninizde neredeyse hazırdır, sadece partner olarak o eksiktir ve şeklî olarak onu görünce bütün puzzle tamamlanmış olur.

Benim için de böyle oldu, bu güzel aleti bugün görünce. Les Paul'ü hep sevmişimdir, neredeyse bütün modellerinin hastasıyımdır hem ses hem görüntü açısından. Ama bu model, stüdyo modeli olmasına rağmen kafamda "işte budur!" dedirtti. Fiyatını görünce insan yutkunuyor tabii ister istemez. Halbuki orijinal (yani Amerikan yapımı) Gibson'lara nazaran ucuz bile fiyatı: 3000 ytl.

"Sunburst benim olacak, asacam sırtıma, vurucam penayı vurucam penayı..."

biraz daha

2009-08-30T02:14:00.003+03:00

biraz daha sabır, çok değil iki haftaya kadar her şey geçmiş gitmiş olacak. yoruldun, sıkıldın, asosyalleştin... bunların hepsine tamam. sonu güzel ama, o yüzden biraz daha...

İnan Mayıs Aru

2009-08-13T17:10:00.005+03:00

İnan Mayıs Aru, bir güzel insan, bu dünyaya çok fazla olanlardan. Vicdani redçi. 2008'in 27 Eylül akşamı, Şeyh Bedrettin'in mezarı başında, arkadaşlarıyla toplanarak vicdani reddini açıklar. Bugün haberi gelir, dün itibariyle gözaltına alınmış ve 8 aya mahkum edilmiş. Metris'te*...

Açıklamasında yaptığı çağrıya kendi adıma uyuyorum. Bu güzel insanın vicdanı reddini açıkladığı videoyu aşağıda bulabilirsiniz. Bunu muhteşem bir şiirle yapmış, adı Mucizeler Kuşu olan. Onu da ekliyorum buraya. Ekşi Sözlük'ten gelişmeler de takip edilebilir.

Hakk, yâr ve yardımcın olsun, Mayıs.

Cihan

* Son öğrendiğime göre bugün tutuklanan kişi başka bir İnan imiş. Böyle bir karışıklık durumu oldu o yüzden. Tutuklanan arkadaşın neden tutuklandığını bilemiyorum, ancak onun da özgürlüğüne en kısa zamanda kavuşmasını diliyorum.

------------------

Mucizeler Kuşu
(Vicdani ret beyanımdır)

Bismillahirrahmanirrahim

Kara ve kızıl kanatlarıyla bir tepeden bir vadiye
Ve sonra bir vadiden bir tepeye uçan,
Özgürlüğe imanlı bir kuştur anarşi dediğim benim

Ve Hakk bildiğim
Bir düşmüş bir kuş olduğunu gören
Âdemoğlu kuşun kanadında bir tüy
Kuş kanat çırpmış
Tüy dârıdünyaya düşmüş

Dünya, dönüp duran,
Yıldızlı bir örtü altında yanan
Bir sır gibi gizlediğimiz
Yaralarımızdan sızan gece ve kan.
Dünya, nice zulmet, nice yalan.
Ve yine dünyadır işte
Bu cennet bu cehennem
Ayan beyan.

Sen ben yer gök seyyârat
İçlerinde inci mercan deryalar
Meyveler, salkımlar, envai çeşit mahlûkat
Tecellisidir hep onun
O öyle büyük öyle muazzam
Perdesi gene kendidir
Görmek istersen
Dön de bir kendine bak
Senden içeri bir sen
Benden içeri bir ben
Haşhaş sanmayasın sakın
Hakkın esrârıdır
Kalpsiz kalıp zulmete gömülmüş bir dünyada vicdan,
Bir ötmeye başladı mı susmak bilmeyen
Bir kuşun avazıdır
Kaskatı kesilmiş taştan kalpleri deler geçer
Ve öyle taşlar vardır ki içlerinde nehirler kaynar
Öyle taşlar ki çatladı mı sular çağlar.

Öyleyse ötsün artık mucizeler kuşu siz de duyun:
Malik-ül mülkü hiçe sayarak
Dünyayı kuşatan hiçbir orduda
Elime silah almayacağım.
Saçlarımda çiçekler olacak,
Kulağımda küpeler, parmağımda yüzükler;
İçimdeki yaban çocuğun güzelliğine leke süren
Aşağılayıcı rütbeler takmayacağım omzuma
Uygun adım yürümeyeceğim
Ayaklarım talim edecek
Gerçeğe giden tüm dolambaçlı yolları
Ve hünkârım, beyim, paşam
Yorma hiç o güzel ağzını emretmek için bana
Hak sözünden gayrı bir buyruğa
Tabi olmayacağım bundan sonra.

İnan Mayıs Aru

"Güzel dostlarım,

Hiçbir koşulda askere gitmeyeceğimi ifade ettiğim bir metni okudum ve metnin bir kopyasını bir demet çiçekle beraber Bedreddin'in mezarına bıraktım. Bedreddin'in, dostlarımın ve gecenin huzurunda vicdanımın reddini dile getirdim. Şimdi bu beyanı sizlerle de paylaşıyorum. Basını çağırmadım, kitle medyası da saikleri ve işleyiş biçimiyle reddettiğim militarizmin ve yalanın bir parçası çünkü. Hep kendi medyamızın, haberleşme ağlarımızın, yer altı gazetelerimizin, fanzinlerimizin, korsan radyolarımızın, bloglarımızın ve yeryüzünün en sıkı çalışan habercisi fısıltının cazibesine ve gücüne inandım. Ekte vicdani ret beyanım var; yakında açıklamanın fotoğraf ve videolarını dolaşıma sokacağım. Siz de sözümü çevrenizde yayarsanız sevinirim. Teşekkür ederim!

Hak ve Anarşi aşkına! Selam üzerinize olsun! Yeryüzü cennet olsun!

Mayıs"

Ayrıcalık

2009-08-12T02:50:00.003+03:00

Gecenin bu vaktinde aklıma gelen dahiyane öneriyi sizinle paylaşmak isterim.

Az sonra söyleyeceğim şeyi şöyle bir nette bakındım da, şuradaki linkten de görüleceği üzere, Çinlilerin dünya nüfusunun 5'te 1'ini oluşturuyor olduklarını gördüm. Aslında ilk başta bu oran çok daha fazla diye düşünmüştüm ama ne farkeder, Çin'in nüfusu dünya nüfusunun 1/5'i, daha ne? Buna Japonları, Korelileri, bilmemkaç milletten Uzakdoğuluları da dahil edersek, toplamda yarıya yakın bir oran çıkar herhalde.

Hani bizde var ya, Türk olmak ayrıcalıktır falan filan diye. Bunu herhangi bir Çinli oturup ciddi ciddi söyleyebilir miydi allasen? Yahu neyse, uzattıkça uzatıyorum. Gerçi blog benim, yer benim, istediğim kadar uzatırım. Neticede diyeceğim şuydu ki...

Çinli veya Uzakdoğulu olmak değil, aksine olmamak bir ayrıcalıktır.

100

2009-08-09T03:06:00.002+03:00

delilik defterinin yüzüncü sayfasını açıyorum...

geçmiş 99 adet postun hatrına, bu blogun siz, hatırşinas takipçilerine bir hatırlatma yapmayı ikili hatıralarımızın selameti adına bir gereklilik olarak görüyorum.

bu blogu ciddiye almayın.

Cohen Konseri'ne gitmemek için sebepler

2009-08-06T03:04:00.004+03:00

Leonard Cohen'i Paris'te izleyememişim, bilet fiyatları en düşük 150 euro civarıydı. Bu gece İstanbul'da konser verdi ve yarın gece bir konser daha verip başka diyarlara yol alacak dünya turnesi kapsamında. Turda İsrail konseri de var ve bu durum İsrail'in Filistin'deki katliamlarına dikkat çekmek isteyen gruplar tarafından protesto ediliyor, ya da daha hafif bir ifadesiyle söyleyelim: Cohen ve protesto kelimeleri yanyana pek hoş durmadığından ve buna kimsenin yüreği elvermediğinden, en naziğinden bir hatırlatma yapılıyor.

Geçelim, bana pek anlamlı gelmedi. Protesto için beni haberdar eden bir arkadaşa söylediklerimi yineleyecek olursam, Cohen asla politik bir kişilik olmadı, üstüne üstlük adı Cohen'dir yahu, Yahudidir. İsrail'den hoşlaşmadığını tahmin edebilirsiniz ama İsraillileri konsersiz bırakmak da istemeyecektir. Bunun ayrıca sponsor şirketleri var, Cohen'in dünya kadar borcu harcı var, vs.

Ama benim Cohen'i protesto etmek için bir nedenim var. Gitmedim konsere. Protesto sebebim, ilk gitmeme sebebimde olduğu gibi yüksek bilet fiyatları değil. Aslında bir yandan doğru bu, onca parayı cepten çıkarmakta uzun tereddütler yaşadım. Ama tam olarak bu değil. Hayır, tez de değil. Vaktim yok evet, ama Cohen'i gidip görmeme engel olmazdı asla.

Durun bakalım, bir itiraf "daha" yapalım burada. Esasında bir protesto sebebim yoktu. Bunu "acaba protesto etmek durumunda kalsaydım ne için ederdim?" sorusunu sorduktan sonra akıl ettim. Sonra da pek manalı geldi ve kendime bu "nedenselliği" pek bi' yakıştırdım. Bu itirafı geçtikten sonra, "neden"e gelelim.

5 Ağustos aslında herhangi bir tarih benim için. Hiçbir anlamı yok. Anlamı olan kişiler var, belki de "hayatlarının en mutlu günü" onlar için. Asla gözüm yok ve en mutlu gününü yaşayan insanlara ancak çok daha fazlası dilenir. Hem de en içten hislerle. Fakaaaaat, durum bu cephede biraz farklı gelişiyor. Herhangi bir gün olan bugün, hâlâ herhangi bir gün olabildiği için sorun kendini gösteriyor. Nasıl diyelim, bugün vaka-i adiyeden olayların, rutinin kol gezdiği, uyanma - yemek yeme - sigara içme - tez yazma falan filanla dolu iğrenç sıkıcı boktan bir yaz günü oluşuna isyanım var. Bundan daha dibe vurulur mu? Bundan daha "görkemli kaybeden" olunur mu? Ve Cohen Efendi, sana bir çift lafım olacaktı eğer konserine gelseydim. Bir pankart açacaktım ve sen belki de doğru düzgün de okuyamayacaktın ama sahnedeki vokalistlerinden birine sorduğunda o senin için ulaştıracaktı mesajımı. "Birilerinin en mutlu günü bir başkasının en sıradan günüyle nasıl çakışır"ın hesabını soracaktım sana, zira bunu bilebilecek tek kişi sendin.

... ve lanet adam, şair, tövbe ettiren, kâhin! Sen o zaman Bilezikjian'ın tanburundan çıkan sesi de yanına alıp şöyle diyecektin bana:

"Everybody knows the good guys lost"

Blogun yeni hâli

2009-07-25T02:29:00.005+03:00

Blogu açalı üç yıl oldu. O zaman açtığımda hangi şablonu seçtiysem şimdiye kadar devam etmişti. Ne bir widget ekleyeyim, ne başka bir düzenleme yapayım derdim hiç olmamıştı. Şimdi sağ tarafta çeşitli linkler, postların labelları, vs. yeni birşeyler var. Can sıkıntısından tabii. Bugün uzun zaman sonra ilk defa evden dışarı adımımı attım - o da zorla. Dönüşte de tezle uğraşacak kafa kalmamıştı tahmin edersiniz ki. Kısmet yarına diyoruz ve blogun son hâliyle sizi başbaşa bırakıyoruz. Hatta bir de video ekleyeyim ben bu posta, evet.

The Prodigy - Invaders Must Die (Official Music Video) - The most amazing home videos are here

Je vous salue Sarajevo

2009-07-17T01:03:00.006+03:00

Jean-Luc Godard'ın Saraybosna Soykırımı'na verdiği tepki bu film olmuş. Ya da sadece tek bir imaj (fotoğraf) ve bu imajın farklı alanlarına yaptığı vurgular; Godard'ın arkadan gelen sesi; kural ve istisna, kültür ve sanat, gündelik yaşamın faşizmi ve gündelik direniş, katliamlar ve katledilişler hakkında söylediği vurucu cümleler. En sonunda da Louis Aragon'un "Le Crêve Coeur"ünden dizeler...

Quand il faudra fermer le livre,
Ce sera sans regretter rien
J'ai vu tant de gens si mal vivre
Et tant de gens mourir si bien

http://www.youtube.com/watch?v=ItEHvYi8KZI

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=je+vous+salue+sarajevo

Kuzgun Leşe'den Ankara Çıkartması

2009-07-09T17:23:00.006+03:00

Ünlü pop şarkıcısı Kuzgun Leşe, sevenleriyle Ankara'da buluşuyor.

Bugün sabah saatlerinde Ankara'ya tam 4 yıl sonra ayak basan Kuzgun Leşe, ayağının tozuyla Anıtkabir'de Atatürk'ün mozolesine çelenk bıraktı. Programına Atamızı anarak başlayan duyarlı sanatçının ziyaretçi defterine "Sevgili Atam, bu memleket bize emanet. İçin rahat olsun. Hell Yeahhh!!!" diye yazması büyük takdir topladı.

Ziyaretinden sonra çevredeki vatandaşlar tarafından büyük ilgi gösterilen sanatçı omuzlar üstünde ve tezahüratlar eşliğinde kadim dostu Hacer'in Emek'teki malikanesinde sabah kahvaltısına geçti. Daha sonra 10 günlük olması planlanan Ankara programının ilk gün performansını sergilemek üzere Milli Kütüphane'ye yol alan Kuzgun Leşe, burada da sevenleri tarafından yalnız bırakılmadı. İlk günün yorgunluğunu neresi olduğu sır gibi saklanan bir misafirhanede atmakta olan genç popçunun akşam saatlerinde yemek için dışarı çıkacağı bildirildi.

Kuzgun Leşe'nin, 10 günlük Ankara turnesinde tezi için gazete arşiv taramalarını tamamlayıp tekrar İstanbul'a dönmesi ve tezini Ağustos sonuna kadar yetiştirmesi bekleniyor.

Godspeed You! Kuzgun Leşe

itiraf

2009-07-06T01:59:00.002+03:00

gelin itiraf edelim, hangimiz leonard cohen olmak istemez ki?

"i'd really like to live beside you, baby
i love your body and your spirit and your clothes
but you see that line there moving through the station?
i told you, i told you, told you, i was one of those"

All we need...

2009-06-12T00:15:00.002+03:00

"Why are we all so alone here?
All we need is a little more hope, a little more joy
All we need is a little more light, a little less weight, a little more freedom"

crier à la discothèque

2009-05-10T22:54:00.004+03:00

il y a de temps indéfini que je veux danser assez bourré, tout seul dans une boîte. écoutant d'un morceau électronique tel que vous fait sentir plutôt triste mais aussi charmant. avec les larmes tombant de vos yeux, vous encore l'écoutez et dansez en disant les paroles qu'on entende. toujours, ça ne change jamais: "and i miss you, like the deserts miss the rain." vous savez très bien que ce n'est pas vous qui a besoin de l'autre mais elle/lui. on entend les paroles toujours;

"back on the train
i ask why did i come again?
can i confess i've been hanging around your old address?
the years have proved to offer nothing since you moved
you're long gone
but i can't move on"

puis vous comprenez: il/elle dira les mêmes choses quand vous partirez, quitterez aux pays lointains, aux villes inconnues. on maudira partout, on maudira à toutes les relations qu'on ait établi, à toutes les pièces de vous qui sont restées dans un coeur étranger dès années.

je suis pas là, si tu le comprends...

Repent, Repent (Tövbe!!!)

2009-04-04T23:37:00.003+03:00

Bundan bir süre önceydi, geri dönüp baktım ve işlediğim suç ve günahları düşündüm. Kimisini iplemedim ama kimileri vardı ki üzüldüm. Yapmamalıymışım dedim, pişmanlık değil belki ama en azından tövbe etmek gerekir dedim. Tövbe, tövbe (=Repent, repent) diye sayıkladım. Hemen ardından adamın teki çıkıp yetişti ve "Ne dediğini anlamıyorum" (~I wonder what you mean) dedi. Çok sağol dedim ben de, çok teşvik edici oldu bu.

Hatıraların ne getirdiğini unutmuştum ve sonra bir kadının sesinden duyup hatırladım ki "elmas" ve "küf" getirirlerdi. Ve sonra onun sessizce "Ben çoktan ödedim" deyişini duydum bir anlığına. Belki de hiç dememişti veya çok kısıktı sesi ve bu onun hatasıydı. Onun yerine kendi kendimi susturdum.

Neden peki şimdi bunlar? Hatıralar sadece elmas ve küf getirmiyormuş, bazen tövbe de getiriyorlarmış demek için.

Marxist Clubber

2009-03-23T01:27:00.003+02:00

Bir süre önce yeni bir blog projesi içinde olduğumdan bahsetmiştim. Bu yeni blog tamamen müzik üstüne olacaktı, müzikle bir şekilde ilişkili yazıları barındıracaktı ve eğer mümkünse download'lar için linkler yer alacaktı. Tek başıma da yapmayacağımı söylemiştim hatta, bir iki arkadaştan yardım isteyecektim. Velhasıl, bu yeni blog açılmış oldu, adı da Marxist Clubber konuldu.

Bu blog'u yakın bir geçmişte açtık, üç kişi: Mütereddit Tedirgin (Ahmet), Sakallis (Yıldıray) ve ben. Çok sevdiğim ve değer verdiğim iki kişi bu saydıklarım ve onları tanımayanlar için söylüyorum, yazılarını zevkle okuyacağınıza eminim. Onlarla birlikte bir işe girişmek benim için hem büyük keyif ve eğlence demek, hem de işin içinde güven unsurunun olması çok rahatlatıcı.

Blogun ismini garipseyenler olacaktır, nerden çıktı bu diyenler de. Aslında isim konulurken kendi aramızda başka alternatifler de çıktı ama neticede bunda karar kılındı. İsim babası ben oluyorum kendisinin!! Aslında gayet kişisel bir hikayesi var bu ismin. Onu yeni blogda da anlatmayı düşünüyorum ama önce buradan vereyim: Bir defasında, Sarper (Dj Diskötek) benim için bir yerde "Deccal değil, marksist clubber hiç değil..." gibi bir laf etmişti, isim oradan geliyor. Yani aslında isim babası tam olarak ben değilim, Sarper oluyor. Bu durumda isim annesi mi ben oluyorum bir fikrim yok.

Her neyse, bu lafa vaktiyle çok gülmüştüm. Sonra sonra, aslında böyle bir ruh haline girdiğimi farkettim, kendimi marksist clubber olarak hissetmek gibi. Mesela devasa bir sakalla bir dans ortamına giriyorsunuz, nefis de müzik çalıyor, siz unutmuşsunuz herşeyi, keyfinizce dans ediyorsunuz. Sonra birşey oluyor, mekanı terkedeceksiniz diyelim. Çıkışa doğru ilerlerken yavaş yavaş, bir kızla gözgöze geliyorsunuz. Kız size bakıyor ve alışıldık denemeyecek bir tepki veriyor, garipsiyor sizin o sakallarla o mekanda oluşunuzu, dans edişinizi, vs. Siz, ona göre oranın yabancısından başka birisi olamazsınız. Sizden kaynaklanan birşey de değil belli ki, keramet sakalda. Sakal da Marx sakalı olunca tablo meydana çıkıyor. Bir an sonra siz de tuhaf hissediyorsunuz, falan filan. Bu hissi defalarca (İstanbul'da ve Paris'te olmak üzere -yani Türklere özgü bir yabancılık biçimi değil bu) yaşadığım için, kullanmak istedim ve diğer iki arkadaşa teklif ettim. Onlar da yakınlık duymuş olacaklar ki kabul ettiler bir şekilde. İsmin hikayesi böyle anlayacağınız...

Neticede güzel bir blog olacağını düşünüyorum. Şimdilik bu üç isim var ama blogu olabildiğince kollektifleştirmek istiyorum/istiyoruz. Bu yüzden ileride yeni yazarlar da olabilir. Şimdilik blogda toplam dört yazı bulunuyor. Yıldıray önümüzdeki günlerde askere gidecek. O dönene kadar daha da bir toparlanmış olacağını düşünüyorum blogun. Ahmet zaten bir yazı-makinası gibi yazan bir adam -ve güzel yazan bir adam. Sık sık takip etmenizi öneririm bu yüzden.

Bense tahminimce Ahmet kadar sık yazamayacağım. Zira çoğunuzun bildiği gibi tezimi yazmakla meşgulüm. Zor bir süreç takdir edersiniz ki. Kafamda yapmak istediğim birçok şey olmasına karşın hiçbirine bulaşmadan dosdoğru ilerleme taraftarıyım tez bitene kadar. Bir süredir bu blogda yeni yazı görememiş olmanızın sebebi de budur. Neden yazmıyorsun diye soranlara da hem bu açıklamayı yapmış, hem de merak eden/etmeyen, kuzgun leşe'nin şahsî ve gayri-içtimaî yazılarına bir şekilde dert ortağı olan herkese teşekkür etmiş olayım.

Herkese selamlar ve sevgiler...

korkmak-kaçmak

2009-01-13T03:42:00.005+02:00

"tavşan korktuğu için kaçmaz, kaçtığı için korkar" n.hikmet, kuvayi milliye, 8. bap

"for the thing which i did fear is come upon me; and that which i was afraid of, hath overtaken me" eyüp kitabı, 3:25

önce hareket var: kaçış. tavşanın kaçışının nedeni ortada yoktur, belki de sebepsizdir. [mektubunu aldım] ama kaçışını daimi kılan şey, bunun yarattığı korkudur. sonra kutsal kitaba geliriz: korktuğumuz şey (artık her neyse) bizi bulur ve yakalar. tavşan istediği kadar kaçsın yani, yapabileceği birşey yoktur; sonu eyüp'ün dediği gibi olur. kaçan eyüp, kaçtıkça korkar, korktukça da korktuğu şey tarafından avlanır.

işin irrasyonel materyalizm kısmı ne derece önemlidir, saat 02:49 itibariyle pek kestiremiyorum ama yakalanma kısmında kilitlendiğimiz açık. kaçma isteği nedensiz bir arzu olarak zuhur ettiğinde, kaçışımızı anlamlandırmak adına onu rasyonelleştirerek kendi hayatımıza bir mana atfetmek kısırdöngünün tamamlanmasına neden oluyor. [haber veremedim aldığımı ama çok meşguldüm] tavşanı ve eyüp'ü korktuğu şey yakalıyor, kıstırıyor... o andan sonra eziyetini çektiriyor -ki korku bir hayalet gibidir biraz da; nedensizlikle yaratılmış olduğu gibi, açtığı yara da merkezsiz ve vücudun herhangi bir yerinde-mekanındadır. eyüp dokunamadığı, göremediği yarayı nasıl iyileştirir?

diyelim ki bir vakit geçiyor, zira zaman herşeyin ilacıdır, sonra tekrar kaçış başladığı anda korku tekrar zuhur ediyor ve aynı hatayı tekrar ediyor tavşan. [ahaha böyle bi' tarzı da ilk defa denemiş oldum, bakalım nasılmış] peki eyüp ne yapıyor? esaretinin gücünü (negri'nin son kitaplarından biri olan job: la force de l'esclave'a bakınız) kullanıyor ve korkusunun, hayır onu da önceleyen, kaçışının karşısına çıkıyor.

negri bu kitabını eyüp'ün hikayesine otobiyografik paralellikler taşıdığı için yazmış. ilginç, o da fransa'da bulunarak kaçıyordu italyan yargısından. sonra kaçmayı bırakıp italya'ya geri döndü -ve hapse girdi. belki korkusu onu yine esir aldı ama gücünü de kazandı aynı zamanda. 2000'de empire'ı yazacaktı!

"peki ben nereden kaçıyorum? buradan mı, oradan mı ve neyin karşısına çıkıp gücümü kazanmam gerekiyor?"
diyorsunuz hepiniz.

ben demiyorum, siz!

peh.

ps: erman'ıma sevgiler, o çok şeyi anlayacaktır. yine de köşeliparantezin kendisiyle alakası yoktur :)

yalan üzerinden gerçeklik

2009-01-09T00:49:00.003+02:00

uydurulmuş bir yalan üzerinden gerçeklik inşa etmek aslında manasız, saçma bir işmiş gibi gelir ama benim için öyle değil. mesela pek sevdiğim arkadaşım sedat (buralara uğrayıp yazdıklarımı okuyorsa eğer selam ederim kendisine), efsane film the usual suspects için "yüzyılın keklemesi" tanımını kullanır. gayet cuk oturan, nefis bir tanım.

verbal kint, bir yalanın (ama kuyruklu bir yalanın) üzerinden asıl kişiliği olan kayser soze'yi anlatır; onu kurar bir anlamıyla. gerçekliğini yaratır. kint'i sorgulayan "zeki" dedektifin kayser soze'nin hayali bir adam, dean keaton'ın ekibin diğer üyelerini sindirmek amacıyla kullandığı sahte paravan olduğunu iddia etmesini hatırlayın. dedektifin bu teorisi bir yerde gerçekliğin reddi, onun tabiri caizse ontolojik ağırlığının yalanlanması değil midir -sorarım size?

nitekim iş işten geçip de, verbal kint serbest kaldığında ve filmin sonunda hemen her izleyici dumura uğradığında, hepimiz aynı anda -dedektifle birlikte- gerçekliğin o insanı "aptal yerine koyan" ağırlığıyla tanışırız. bütün bu ağırlık, zekice bir senaryonun yarattığı gülme hissinden başka hiçbir his tarafından kaldırılamayacağı için de aptal aptal gülümseriz.

soru şu: hikaye anlatıcı açısından neden bu yalana başvurulur? gerçeklik doğrudan sunulsa ne kaybederiz? buna verilebilecek cevabım şu olabilir: hakikat, kişiye yakınlaştıkça, onun apaçıklığı (welcome to the desert of the real! diye geçiyordu matrix'te hatırlarsanız) o denli tek düzedir ve o denli statiktir ki, insanın gözü kamaşır, bulanır. tıpkı karla kaplı bembeyaz bir düzlükte yürümenin en az çölde yürümek kadar zor oluşu gibi. gerçekliğin etkisi bu noktada, özneyi de kendi kontekstinden koparır ve onu gerçeklik karşısında yersiz-yurtsuzlaştırır. öznenin tekrar öznelleşebilmesi ve kontekstine geri-dönebilmesi (ya da yeni bir kontekste kavuşabilmesi) için, gerçeklikle arasına mutlak bir "aralık" koyması gerekir (aralık kelimesini tamamıyla ulus baker'in keşfettiği/yarattığı ve "aralık teorisi" adını verdiği bağlamda kullandım. bu teorinin çıkış noktası ise, mesafe kavramının uzaklık anlamının tersine, aralık kavramının "yakınlık"ları ifade ediyor oluşu. bkz: ulus baker; aralık nedir; körotonomedya.net).

bu aralığın sayesinde, hem özne gerçeklik düzleminin (burası açıkça anti-lacanian oldu) körleştirici etkisine maruz kalmayacak, hem de gerçekliğin ağırlığından (ki burası da vicdan kısmıyla pek bir ilişkilidir) sebeplenerek özne(l)liğini tekrar kuracaktır.

biraz da bu yüzden, her türlü gerçekliğe bakabilmek, ona dayanabilmek için; her türden hakikat bilgisi için, yolumuzu biraz daha uzun tutmak, onu bilhassa bir yalan üzerinden sunup hikayeleştirmek ve gerçekliği kavranabilir bir hale getirmek, sadece literal oyunlar oynamanın ötesinde ciddiyeti olan mühim bir vazifeymiş gibi geliyor bana.

pompalı recep

2009-01-01T10:38:00.003+02:00

[giriş notu: bu filmi anlatan bir yazı yazmıştım vaktiyle, yine internette bir yerlerde. dolayısıyla yazıyı daha evvelden okuyanlar için gereksiz olabilir. bunun dışında, o zaman yazıyı okuyan bazı arkadaşlar olmuştu ve bana "filmi nerden buldun?", "hacı, bi' kopyasını isteriz" gibilerinden tepkiler de gelmişti. ben de herkese uzun uzun anlatmak yerine bu tuhaf-sıradışı filmi nasıl keşfettiğimi size anlatayım, ardından da filme geçeyim dedim.]

biliyorsunuz, bir süredir paris'teyim. ekim ayında buraya geldiğimde yaptığım ilk işlerden birisi, bu şehrin meşhur zengin sahaflarını elden geçirmekti; kitap tutkunu birisi olarak ilgimi çekecek birşeyler yakalamak çok mutlu ediyor beni tahmin edersiniz ki.

her neyse, bir gün böyle bir sahafta vakit geçirirken ve kitaplara bakarken, tezgahın sahibi olan adamla ufak tefek muhabbete başladık. derken, biraz da aksanımdan olsa gerek, bana nereli olduğumu sordu bu 60 yaşlarındaki adam. türkiye'denim cevabını verdiğimde bir anda dönüp "sana birşey göstermek istiyorum" dedi. merak ettim ben de, nedir falan diye. sonra bir yığın kitabın yanında bi-iki kolilik yer kaplayacak cd'lerin, dvd'lerin olduğu kısıma geçtik. altlarda kalmış ve orijinal bir kapağı olmayan, philips'e kaydedilmiş bir dvd çıkardı ve anlatmaya başladı.

bu film, yani pompalı recep, bir türk yönetmenin filmiymiş. filmin yönetmeni olan tolga boztepe '80 darbesinden sonra memleketi terk etmiş ve önce almanya'ya, sonra da fransa'ya, paris'e gelmiş. paris'e geldiğinde bir gün bu adamla tanışmışlar ve ahbap olmuşlar. gel zaman git zaman, yönetmen bir gün bizim kitapçıya sana benim çektiğim bir filmi izleteceğim demiş ve kurulmuşlar videonun başına, izlemeye başlamışlar. tabii o zamanlar dvd de yok, cd de; vhs'den izliyorlar. neyse, yönetmen filmin konusunu-mevzusunu uzun uzun anlatmış, ondan sonra da bir ricada bulunmuş. filmin birkaç kopyasını kitapçıya vermiş ve bu filmi eğer türklere falan denk gelirse onlara önerip öneremeyeceğini sormuş. kitapçı da kabul etmiş, ne demek diye. o gün bugündür, adam filmi tezgahında bulunduruyor.

yönetmeni ise en son 1998 yılında görmüş. ondan beridir haber alamamış, paris taraflarına hiç uğramamış. şu an yaşayıp yaşamadığı belli değil, bunu bilmiyoruz. ama filmi izleyince, ülkemiz adına nasıl bir değer kaybetmiş olduğumuzu ve neden "yalnız ve güzel bir ülke" olduğumuzu çok daha iyi anlıyoruz.

şimdi sıra filmi anlatmaya geldi. (tekrar edeyim, bu aşağıdaki kısmı, daha evvelden yazdığım gibi aynen kopyalıyorum, hiç dokunmadım)

pompalı recep

türk seks filmleri furyasında kendine yer edinmiş, tolga boztepe imzalı 1979 tarihli türk seks filmi. filmin oyuncuları arasında o dönemin meşhur türk pornocularından zerrin egeliler var, ki ciddi ciddi konulu olan bu porno filmin recep karakterini oynayan başrol oyuncusu ise cihangir gaffari. film, 70'lerin sonunda özellikle batı porno sektöründe örneklerini iyiden iyiye gördüğümüz toplumsal gerçekçi pornografinin de izlerini taşıyor ve bu anlamda şaka falan değil, sosyal mesaj veriyor.

konuya gelecek olursak, efendim, recep isimli karakterimiz vaktiyle iett'de otobüslerin bakım işlerinde görev yapmış ama sonradan ticarete atılmaya karar vermiş orta yaşlı bir müteşebbistir. otobüs bakımlarıyla ilgilendiği için de, arkadaş çevresi arasında lakabı pompalı recep'e çıkmış, kendisi de bu lakabı kimi zaman cinsel gücünü övdüğü hissiyle benimsemiş, kimi zaman aşağıladığı düşüncesiyle reddetmiş, arkadaşlarına sinirlenmiş, kahvede olay çıkarmıştır.

film böyle en başta bir karakter analizi yapar, gayet de yerinde-elle tutulur cinsten bir recep imajı yaratır. sonra filmde diğer unsurlar yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar; karakter çatışması için zerrin egeliler devreye girer bu noktada. nisa isminde bir kadındır recep'in karşısında duran, hem onunla ilişkiye giren, hem de ona bir şekilde zıtlık yaratan. zıtlık yaratmasının en önemli sebebi ise, adem adındaki -dönemin sol hareketlerinde de aktif rol oynayan- eski aşkıdır. adem'le nisa'nın ilişkisi çok sorunlu bir ilişkidir takdir edersiniz ki. adem, dönemin sol örgütlerinin marksist ahlakına sıkı sıkıya bağlıdır: eski sevgilisi nisa'dan uzaklaşmak istemektedir, çünkü onunla yaşayacağı bir ilişki, kendi sol çevresinde oportünizm olarak algılanacaktır ve böyle bir -tabiri caizse- mahalle baskısını kaldırmayı götü yememektedir. diğer yandan, libidosu da yüksek bir arkadaştır, nisa'nın zaaflarını çok iyi bilir ve zaman zaman kendini tatmin etmesi için onun kapısını çalmakta beis görmemektedir.

nisa ise, adem'e karşı hissettiği zaaflara bir türlü set çekemez, ama bir yandan da bundan müthiş bir rahatsızlık duyduğu için adem'den intikam almak istemektedir. bu yüzden de recep'e yanaşır, onunla ahlaka mugayir ilişkiye girmeye başlar. sonra bu üçgen bir tür ego mücadelesine dönüşür ve tam bir bataillian seks hikayesine bürünür.

hikayenin ana kahramanı olarak öne çıktığı görülen recep, bu anlamda aslında üçüncü kişi durumundadır ve bu yüzden de çok özgün bir karakteri ortaya koyar. iett'deki görevinden istifa edip, 70'lerin kriz ortamında nereden çıktığı belli olmayan bir sermayeyle, eski mesleğine de ironi yapar bir biçimde bina tesisat sistemleri için pompa satmaya başlar; karaköy'de bir dükkan açar. zaten nisa'yla da iş çıkışı karaköy vapur iskelesinin önünde simit yerken tanışır. bu kısımda hikaye bir miktar parodileşir ve pompa-penis çağrışımından yola çıkan nisa, recep'i adem'den alacağı intikam ve karşılığında sağlayacağı iç huzur için denemeye karar verir. hemen o gece birlikte olurlar nisa'nın evinde. recep aslında yıllarca abaza gezmiş yurdum insanıdır ama bu beklenmedik piyango neticesinde egosu bir anda yükselir ve erkekliğiyle yüzleşir. ilk kez bir kadın üzerinde cinsel iktidara sahip olabildiği için kendine güveni gelir ve ertesi gün dükkanına bambaşka bir recep olarak gider. artık recep, eski lakabı olan pompalı recep'i, arkadaşlarının geleceği gören bir tür kehaneti olarak yorumlamakta ve mağrur bir şekilde gezinmektedir karaköy esnafının arasında.

filmin hikayesinin üçlü aşk ilişkisine dönüşmesi de, nisa ve recep arasındaki muhabbetin, alışverişin birkaç defa daha tekrar etmesinden sonra başlar. nisa, recep'le birlikte cinsel anlamda çok mutludur, artık adem'e eskisi kadar prim vermiyordur. ama yine de onu kafasından silip atamamıştır. adem, nisa üzerindeki mutlak iktidarının gittikçe kaybolduğunu görünce bir anda ibre, artık iyice ahlaksızlaşmış olan nisa'dan yana çevrilir. nisa, günümüzde threesome olarak anılan üçlü ilişkiyi denemekten yanadır. bu sadece onun cinsel fantazilere olan düşkünlüğünün bir göstergesi değildir ama; aynı zamanda nisa, üstündeki iki otoritenin de birbiriyle çatışmasını izlemekten keyif almak ister. üçlü bir ilişkinin recep'le adem'i doğrudan karşı karşıya getireceğini tahmin eder ve bu yolla hem adem'den intikamını almayı planlar, hem de son zamanlarda götü iyice kalkmış olan recep'e bir ders vermek ister. planını ilk olarak recep'e açıklar, zira recep cinsel mevzularda her ne kadar yavaş yavaş tatmin yaşamaya başlamış olsa da, hâlâ daha açtır. onu yola getirmek daha kolaydır, nitekim de düşündüğü gibi olur nisa'nın. recep biraz duraksadıktan ve "yaptığım şey ne derece günah diye" sorguladıktan sonra kabul eder bu öneriyi. gerisi, bir telefonla nisa'nın evine çağrılan adem'in kıçını kaldırıp sıraselviler'den üsküdar'a gelmesine kalmıştır.

akşam yapılan bu çağrı sonrası, "allah allah kontesi kim sikti" şeklinde düşüncelere dalan adem teklifi geri çevirmez ve bir solukta kendini üsküdar'a atar. evdeki manzara karşısında durumu iyice garipsemiştir, çünkü nisa ve recep adem'i beklememişler ve o geldiğinde çoktan iki posta hallenmişlerdi. adem duruma hem bozulur, hem kızar. ama yıllarca reddettiği nisa'nın onu bu şekilde oyuna getirmiş olmasına bir an için laf edemez. hemen sonra o da oyuna katılmayı düşünür, onun da planları vardır.

adem'in planı şudur. oyunda rakibi recep'tir ve oyunu yöneten ise nisa'dır -ki aynı zamanda nesneleşmiş bir tanrıdır bu yüzden. adem'in marksist eylem pratiği hemen ona devrimci bir ışık verir ve karşıtını yoketmeyi, onun ardından vaktiyle kendisine zaafları olan nisa'yı tekrar geri kazanmayı, onun (ipleri elinde tuttuğu için) tanrısal özelliklerini ortadan kaldırıp tekrar köleleştirmeyi planlar. adem'in gözünde recep, seks oyunlarından anlamayacak bir toydur, o yüzden planını uygulaması için hiçbir sebep yoktur. herşey çok basit olacaktır.

ancak bizim toy recep'in gözü cinsel hazcılığın verdiği ilahi kudretle tamamen açılmıştır ve bir seks makinası olup çıkmıştır. yatakta adem'in penis salvolarına müthiş dil darbeleriyle karşılık verir ve nisa'yı hazlardan hazlara sürükler. adem ise yatakta, eski alışkanlıkların getirdiği bencil tembelliği üzerinden bir türlü atamaz ama yılların tecrübesi onu bu düelloda ayakta tutmaya yeter. bu durumda herşey nisa'nın istediği gibi gider ama nisa hazzın en üst noktalarında gezinirken bunun bir de düşüşü olacaktır.

bir anda kasılmalar başlar, zira bu fazlasıyla çılgın seks üçgeni vücudunu acayip yormuş ve tahrip etmiş ve gitgide oyundan soğumaya başlamıştır. o soğumaya başlayınca, düellosunu yönettiği iki dişli rakip, adem ve recep doğal olarak karşılarında bir nesne bulamadıkları için başbaşa kalmışlardır. burada seyirci heyecanlanarak "film hepten fantazileşir ve acaba eşcinsel bir ilişki yaşanır mı" derken, yönetmen ters köşeye yatırır ve sonu üçlü bir orgazmla bitmeyen, bitimsiz bir cinsel ilişkiyi yaratmış olur. ortada kalan adem ve recep, orgazm olamamanın verdiği sinirle kalırlar, her ikisi de kapıyı vurup çıkar, nisa yalnızdır artık.

nisa başarısız olmuştur, iki aşığını da kaybetmenin eşiğindedir ve tekrar bir şans dilemektedir. bunun için hem adem'le, hem de recep'le görüşür. hâlâ sinirli olan ikiliden adem'in aklına bir fikir gelmiştir. bu kazananın olmadığı oyunu tekrar oynayabilmek ve oyunun mutlak galibi olabilmek için çok sinsi bir plan yapar. tutuculuğuyla ünlü karaköy esnafının içine dalar ve bir yandan örgüt propagandası yaparken, diğer yandan recep'in yaşadığı gayri-ahlaki ilişkiyi (tabii kendisini hikayenin tamamen dışında tutar) esnafa anlatır ve onu suçlayarak hedef gösterir. esnafın tepkisi ani ve garip olur: tam bir bunuel esintisi yaşatan bu sahnede, karaköy esnafı recep'in dükkanının önünde "pompalı recep" sloganları atarak kendisini dışarı çağırır. recep'in kuşunun kalkmadığını ve karaköy esnafının yüz karası olduğunu dile getiren manipüle edilmiş ve dezenformasyona uğramış esnaf kitlesi, recep'i aşağılar ve onunla dalga geçer. şaşkınlık ve utancından ne diyeceğini şaşıran recep, tam o sırada kalabalığın içinde sırıtan adem'i farkeder. nefretle boynuna yapışır ve esnafa bu yalanları kimin anlattığını, burada ne işi olduğunu, herşeyin onun başının altından çıktığını söyler. adem ise güçlü kuvvetlidir ve recep'i iterek yere düşürür ve tükürür gibi konuşmaya başlar. recep hâlâ anlamamıştır, nisa adem'e aittir ve adem'e yaşattıklarını unutturabilmek ve onun tarafından affedilmek için recep'in aşağılanmasına neden olmuştur. herkes şaşkınlık içindedir şimdi, az önce recep'le dalga geçen esnaf bir anda durulmuş ve fırtına öncesi sessizlik yaratmıştır.

adem zeki bir örgütçüdür ama herşeyi yeterince planlamamıştır. hele ki o topluluğun önünde kendisinin de işin içinde olduğunu nasıl anlatırdı ve attığı yalanı yine onların arasında itiraf etmek zorunda kalacağını nasıl düşünemezdi? adem, hırsının kurbanı olur; esnaf içinde liderlik vasfına sahip olduğu belli olan göbekli bir contacının ilk yumruğu atmasıyla bütün bir esnaf adem'e girişir ve onu kanlar içinde kalana kadar döver. recep şu durumda hâlâ ahlaksızdır ama en azından yalancı değildir ve iftiraya uğramıştır. gururunu ve hakkındaki spekülasyonları temizlemesi onun elindedir. hemen nisa'ya telefon açar ve "geçen gün aramıştın, gel de sen, ben ve adem, bu konuyu konuşalım" diyerek onu karaköy'e gelmeye ikna eder.

ilk vapura atlayan nisa karşısında meraklı bir kalabalığı görünce şaşırır, dükkandan içeri girer ve recep'le karşılaşır. azgın güruhtan bir kısım kişiler bağırmaya başlar bir anda: "işte sana fırsat, göster erkekliğini, bütün karaköy görsün" türünden gazlamalar birbirini izler. ne olduğunu anlamaya fırsat bulamayan nisa, bir anda üstüne saldıran ve elbisesini yırtarak onu soymaya başlayan recep'e fazla direnemez. gaspar noe'nin meşhur irreversible filmindeki o bilindik sahneyi anımsatan -ve tabii onu önceleyen- iğrenç bir tecavüz sahnesi girer bu noktada. kalabalık kendinden geçmiş bir biçimde bağırır, tezahürat eder. bir kitle, cinsel ilişkiye girmeden orgazm olur sanki, futbol maçlarının taraftar şiddetinden çok daha coşkulu ve azgın bir şiddettir bu. her bir izleyici adeta kendi zihninde o hazzı yaşayarak recep'e ortak olur, recep ise o kolektif orgazmın bir cismine bürünür, nisa'nın hıçkırıkları ve yalvarmaları, recep'in ileri geri gidip gelen penisinin altında erir. nisa'yı duyamaz, tek bir şeye odaklanarak kırılmış gururunu tekrar inşa etmekle meşgul olur.

recep, orgazmına yaklaşırken film yavaş yavaş kararır ve akıllarda kalan son şey, kalabalığın kendinden geçmiş bir biçimde yaptığı tezahürat olur:

"pompalı recep!
pompala recep!"

Pas Chic Chic'e ekleme

2008-12-31T02:47:00.002+02:00

Daha evvelden Pas Chic Chic'in albümleri Au Contraire'in linkini vereceğimi söylemiştim, sözümü ancak yerine getiriyorum. Linki verdim, oradan download yapabilirsiniz: Pas Chic Chic

Eyüp

2008-12-31T01:19:00.002+02:00

Eyüp, bilindiği gibi kutsal kitapların en önemli kişiliklerindendir, İslam'da öne çıkan özelliği "sabır" iken, Eski ve Yeni Ahit'te bu sabrı göstermesine neden olan "çilekeş"liği ön plandadır. Çift yönlü bir okuma yapılmalıdır bana kalırsa. Bunlardan bir tanesini Antonio Negri yapmış, sondan bir önceki kitabı "Job, la force de l'esclave"da (Eyüp, Esaretin Gücü). Eyüp'ün Negri'yle olan paralelliği, Negri'nin uzun zamanlar işlememiş olduğu Kızıl Tugaylar suikasti nedeniyle hapse atılmış olmasından kaynaklanıyor. Bunun üzerinden çok gitmeyeceğim, kitabı henüz okumadım da zaten.

Eyüp aynı zamanda Eski Ahit'in kitaplarından birisidir, Eyüp Kitabı diye geçer. Türkçe çevirilerine göz attım internetten, berbat çeviriler, yanına bile yaklaşılmayacak türden. Ancak çok güzel İngilizce ve Fransızca çevirilerini buldum Eyüp Kitabı'nın, okuyabilenler muhakkak okumalı. Zira kutsal kitapların -bunu herhangi bir dini düşüncenin ötesinde olduğu için söylüyorum- bizlere hâlâ söyleyecek "bir çift lafları" var. Tıpkı Cervantes gibi, tıpkı Marx gibi, tıpkı Kant gibi. Beğenin veya beğenmeyin.

An itibariyle bu blog'un en tepesinde yazmakta olan quote bu kitaptan, Eyüp Kitabı'ndan. Bir kez daha altını çizme ihtiyacı hissettim bunun: "For the thing which I did fear is come upon me, and that which I was afraid of hath overtaken me."

Bir iki kutsal "söz"e daha yer vereceğim, pek yakında.

vicdan

2008-12-22T08:14:00.003+02:00

vicdan bizi ağlatıyor -artık ne kadarı kaldıysa. olmuş olana bakıp hüzünlenmek veya bizi hüzünlendiren olaya karşı gelişen tepkiyle coşku duymak. çift yönlü bir yol bu dediğim, hislenmek yolun ortasında. yanından akıp gidenlere bakıp içinin acıması ve kabarması. yolun ortasında sigaradan bir nefes çekip "ben de buradayım ulan, ben de yaşıyorum" demek. ama bu sefer ben olduğu için değil, ben'e anlam katacak birşey olduğu için. vicdan.

Who can stand?

2008-12-22T06:12:00.005+02:00

William Blake'in şiiri. Loreena McKennitt'in Lullaby'sinde duyunca bu sözleri gidip buldum. Poetical Sketches kitabında "Prologue to King Edward the Fourth" adıyla yer alıyor. O delicesine imgelemiyle, tablo yapar gibi yazmış usta;

O for a voice like thunder, and a tongue
To drown the throat of war! - When the senses
Are shaken, and the soul is driven to madness,
Who can stand?

When the souls of the oppressed
Fight in the troubled air that rages, who can stand?

When the whirlwind of fury comes from the
Throne of god, when the frowns of his countenance
Drive the nations together, who can stand?

When Sin claps his broad wings over the battle,
And sails rejoicing in the flood of Death;
When souls are torn to everlasting fire,
And fiends of Hell rejoice upon the slain.

O who can stand? O who hath caused this?
O who can answer at the throne of God?
The Kings and Nobles of the Land have done it!
Hear it not, Heaven, thy Ministers have done it!

Yeni blog

2008-12-19T04:34:00.006+02:00

Yakın bir zamanda yeni bir bloga başlayacağımı haber vermek istedim. Bu yeni blog sadece müzikle ilgili olacak ve albüm-grup eleştirileri yapmaya çalışacağım. Yapamadığım zaman last.fm'e başvuracağım. Ve en önemlisi, tanıtımını, eleştirisini yaptığım albümlerin linklerini vereceğim, böylelikle sizler de indirebileceksiniz. Belki bir iki arkadaşı daha davet edebilirim bilemiyorum, yakında belli olur.

Öncelikle halihazırda varolan en iyi albüm arşivini bulabileceğiniz SirensSound blogu, bunun yanısıra sık sık takip ettiğim ve çok güzel müzik yazıları okuduğum, yine çok sağlam bir arşive sahip olan Limbo Pillow blogu, daha da yakınlardan Sel'in Ebegümeci blogu ve internette varolan dünya kadar blog sayesinde böyle bir isteğe kapıldım. Ama Limbo Pillow'u tekrar etmek isterim buradan bir kere daha.

Neden böyle birşeye girişesim var? Zira son yazdıklarıma baktım da şöyle bir; neredeyse hemen hepsi müzik hakkında. Çok iddialı değilim müzik yazarlığı konusunda (müzik yazarlığı kavramına ayrı bir çekince koyasım da var tabii), ama neticede hissettiğim şeyleri yazıp duruyorum. Okuyanlar ise (okuyan ne kadarsa artık) eğer bahsettiğim müzikten bîhaberse, yazdıklarım konusunda pek bir fikir yürütemiyordur haliyle. Bu sayede verdiğim linklerle download yapabilecekler, ilgileri doğrultusunda yeni albümlere kavuşacaklar. Arada sayıklamalarım yine burada olacak tabii; yeni blog biraz daha belirli bir formata sahip olacak -öyle düşünüyorum.

Yeni blog için bir isim de bulmuş gibiyim, şimdilik bende kalsın. Yakın zamanda haberini tekrar veririm.

Herkese sevgiler...

Pas Chic Chic

2008-12-18T20:19:00.007+02:00

Evet, bugün size yeni bir grup tanıtacağım (eheheh) : Pas Chic Chic. Montréal merkezli oluşumlardan bir tanesi. Bu gruptan tamamen şans eseri haberdar oldum. Daha evvelden bir Fly Pan Am yazısı yazmıştım blogda, hatırlarsınız belki, o grubu ne kadar sevdiğimi de bilirsiniz şu halde. Neyse, Fly Pan Am'in kurucusu olan Roger Tellier Craig'in yeni bir projesi olup olmadığını merak ettim ve internette biraz bakındım. Pek birşeye rastlamadım önce. Sonra Facebook'ta Fly Pan Am için kurulmuş bir grupta sordum, bilen eden var mıdır diye. Oradan yanıt geldi, Pas Chic Chic, Roger'ın yeni grubuymuş.

Sonra hemen nette Pas Chic Chic'in sayfalarını falan buldum, tek albüm yapmışlar şimdiye kadar: 2008 çıkışlı Au Contraire. Linkini buldum albümün, indirdim falan. Grup için Last.fm'deki labellar krautrock, shoegaze, indie olarak geçiyor, bu belki bir fikir verebilir. Fly Pan Am'in post-rock ve krautrock arası geçişler yapan şahane bir grup olduğunu da tekrar hatırlattıktan sonra, asıl mevzuya gelelim. Sitelerinde konser tarihleri vardı ve gözüm hemen 17 Aralık tarihli Paris konserine takıldı. Paris Social Club'da.

Myspace'te konser saati için 20:00 yazıyordu, o saatlerde Rue Montmartre'taki kulübe gittiğimde henüz açılmamıştı kapısı. Çok daha geç açılıyormuş, 23:00'te. Konser de 00:30 gibi başlayacakmış. 3 saatten fazla vaktim olunca bir an düşündüm, nereye gitsem diye. Sonra Belleville'de bulunan gayet şahane bir meyhane olan Barak'a doğru yol aldım. Sahibi Sezer Abi'yi sağolsun Osman Akınhay sayesinde tanıdım. İkinci gidişimdi bu, çok sıcak karşıladı yine. Oturduk mezemizi yedik, rakımızı içtik. Humus süperdi. Saat 23:00'e geliyordu, kalkıp gittim tekrar Bourse'a.

Paris Social Club'dayız şimdi: Giriş ücretsiz, vestiyer zorunlu (2 euro), biralar pahalı (6 euro). Ambiyansı eskiden çok daha güzelmiş, François öyle diyor. Tryptique'miş vaktiyle; şimdiki hali bana pek fena gelmedi -fiyatlar dışında- ama karşılaştırma yapamıyoruz tabii eskisini göremediğimiz için.

Derken grup sahne aldı, Au Contraire albümlerinden güzel bir seçki yaptılar, tahminimce bir tane de yeni şarkı çaldılar (dün gece albümü bir daha dinledim de, albümde yoktu öyle bir şarkı). Roger, GY!BE'de ve Fly Pan Am'de gitaristti, Pas Chic Chic'te de gitar diye geçiyor grup tanıtımlarında. Ancak dün eline bir kez bile gitar almadı, klavyeyle ve vokalle tamamladı konseri. Diğer gitarist Radwan Moumneh eskiden Cursed isimli bir punk-hard core grubunda çalıyormuş, gruptaki iki eleman da ASMZ'de çalmış kişilermiş (kimler olduğunu öğrenemedim, aramadım da pek zaten). Yalnız bu gruplar arasındaki ortak eleman olgusu üzerinde düşünülmeli. Bugün eğer özellikle de Montreal merkezli bir müzikten bahsediyorsak ve bu bile başlı başına birşey ifade ediyorsa, sebeplerinden birisi de herkesin birden fazla grupta çalmış olması, onun öbürüyle, öbürünün berikiyle etkileşime girmiş olmasından kaynaklanıyor.

Hatta geçen gün Arcade Fire'ın Wake Up şarkılarını dinlerken farkettim; ASMZ'nin pek bir tatlı-şeker kemancısı Jessica Moss bu şarkıda gruba eşlik etmiş. (Yine Jess'in de çaldığı ve aslen GY!BE ve ASMZ'den bildiğimiz Thierry Amar'ın başını çektiği Black Ox Orkestar'ın müziği hakkında bir yazı da pek yakında gelecek).

Velhasıl, Pas Chic Chic konseri biraz kısaydı ama güzel bir tat bıraktı dün gece. Klavye ağırlıklı bir müzik yaptıklarını söyleyelim öncelikle, bol bol efekt kullanılıyor haliyle. Bass'ın çok önplanda olduğunu da ekleyelim. Bir ek de basçı Eric Gingras'ın aynı zamanda Fly Pan Am'in de basçısı olduğu. Bu yüzden de müziklerinde basın niye bu kadar önplanda olduğu anlaşılabilir. Davuldaki sakallı arkadaş inanılmaz bir performans gösterdi, o davul çalarken ben acı çektim resmen, çok zor bir aksak ritmi hiç durmadan 5-6 dakika boyunca çaldı.

Grubun tek hatun kişisi olan Marie Douce (güzel değil) ise bazı şarkılarda vokale geçmesinin yanısıra (çok tiz bir sesi var), Farfisa namlı elektronik org çalıyor. Bu aletin müzik tarihi açısından yeri de önemli Wikipedia'dan öğrendiğime göre. Zira Pink Floyd'un rahmetli üyelerinden Rick Wright çalmış bu aleti, özellikle Piper at the Gates of Dawn albümünde. Dark Side of the Moon'daki Time şarkısının introsu da bu güzide aletin marifetiymiş. Hatta Led Zeppelin falan kullanmış, genel olarak bir 60'lar sonu 70'ler başı müzikte dönüşüm başlatan gruplar yer vermişler bu alete. Buradan mot-a-mot bir psychedelic sound çağrışımı yapmasın ama; Pas Chic Chic'te bu yok, ya da şöyle diyelim, kimi zaman ufak örnekler verseler de çok baskın bir öğe değil. Sadece arada bir gidip-gelmeler yapıyorlar; asıl dertleri birden fazla tarzın arasında bir geçişlilik yaratmak gibi özetlenebilir.

Şu link vasıtasıyla indirebilirsiniz, dinleyebilirsiniz.

T'as l'air d'une chanson

2008-12-05T13:02:00.004+02:00

Pek bilindik bir hikaye aslında, "Kadınım"ın hikayesi. Tanju Okan'ın berrak mı yoksa kırık mı olduğunu hiçbir zaman çözemeyeceğim sesinden biliriz. Bir şey daha var ki, Kadınım şarkısının bestesi komple başka bir şarkıya aittir, bir dönemin modasına uygun biçimde üzerine Türkçe sözler yazılmıştır. Ha, Ajda Pekkan'ın boktan "cover"larının yanında, Tanju Okan'ın hikayesi kıyas kabul etmez elbette, neticede bu şarkıyla kadehin dibini az görmedik.

Neyse, şarkının orijinal hali "T'as l'air d'une chanson" yani; "Bir şarkı gibisin". Serge Reggiani de nefis bir vokalle seslendiriyor zaten. Bir güzellik yapıp şarkının rapidshare linkini veriyorum aşağıda. Onun dışında, sözlerde bir bölüm o kadar nefis ki, hem orijinalini, hem de bir çevirisini de ekliyorum.

Si je n'suis pas toujours
Là dans tous les couplets
Je reviens au refrain
Et j'appelle ça l'amour

Eğer her zaman yoksam
Orada- bütün kuplelerde
Nakaratta geri gelirim
Ve buna aşk derim

Bu da kardeşinizin kıyağıdır, buyrun linki, doya doya indirin, eğer linkte sorun olursa ileride bir yorum bırakın.

http://rapidshare.com/files/125472614/Serge_Reggiani_-_T_as_L_air_D_une_Chanson.mp3

This is your captain speaking

2008-12-05T02:39:00.005+02:00

Uçaklarda havalandıktan bir süre sonra bir ses gelir hoparlörlerden, hızlıca ve boğuk bir sesle konuşur genellikle. Herkese iyi günler, iyi geceler falan diler, hemen ardından kaptanınız konuşuyor diye ekler. This is your captain speaking. Ardından uçağın hangi rotayla, hangi altitude'de uçacağını falan anlatır. "Uçmak"la ilgili olan birisi için güzel detaylar. Ben uçaktan korkmuyorum ama kapalı alanı ve sigara yasağı yüzünden beni çok geriyor. Koltukları genelde rahatsız oluyor -Business uçmanın da bi' alemi yok neticede. O yüzden pek sevdiğim söylenemez uçak yolculuklarını. Servis yapılırken alkol olarak ne varsa ona yazılırım direk, o gerginliğimi alması için.

This is your captain speaking'in benim "uçuş" tecrübelerimle tek alakası bu değil tabii. Bu isimde bir de grup var, Avustralyalılar, post-rock icra ediyorlar falan. Grubun ilk albümü Storyboard'u Yıldıray'ın evindeyken dinlemiştim ilk defa. Pek hoşlaşmış değildim aslında, bir de ismine takmıştım. "Bu post-rock grupları niye böyle abuk-subuk isimler koyuyorlar gruplarına" demiştim hatta Yıldıray'a ve Ahmet'e. Onlar da beni kınamışlardı yanlış hatırlamıyorsam! Neyse.

Gel zaman git zaman, pek yakın bir tarihte -daha bir ay olmadı- This is your captain speaking (TIYCS) yeni albümlerini çıkardı: Eternal Return. Nietzsche felsefesinin pek duyulmuş bir kavramı, Ebedi Dönüş. Bu yeni albümü dinleyince, TIYCS hakkındaki fikirlerimde çok ciddi bir değişim yaşandığını söylemek yerinde olacak. İlk albümdeki tarz bana pek yavan ve oturmamış gelmişti, sıradan bir "post-rock" klişesi olduğunu düşünmüştüm müziğin ve grubun. Ancak, ikinci albüm bu teşhisimi tam olarak delip geçti. Bu sefer çok daha oturmuş, çok daha kendinden emin ve ne yaptığını bilen bir grup var karşımızda. Beni özellike dağıtan ve zihnimde bir yerlerde o boğuk sesli pilotun "This is your captain speaking" lafını duymama yol açan parça ise, albümün sonundaki Part 2 oldu.

GY!BE'ye getirmek istiyorum lafı yine. Yanqui U.X.O. isimli son albümlerinden beri etrafta "işte GYBE soundunu canlandırıyorlar" şeklinde dönen geyiklere hevesle saldırmış birisi olarak her defasında hüsranla ayrılınca o "ses"in (sound'un) asla geri gelmeyeceğini düşünmeye başlamıştım. Ta ki Part 2'yu dinleyene kadar. İlk kez bu parçada, o sesi yeniden hissettim ve bu grubu sevmem için yeterli bir sebep oldu.

Şimdi okuyanlar, TIYCS'in apartma, aşırma, esinlenme yaptığını ve özgün olmadığını söyleyebilirler. Hayır, ben tersini düşünüyorum -tabii ki kendi öznelliğim aracılığıyla. GYBE'nin sesi, zaten ortada olan ve orada bir yerlerde saklanmış olan sestir, onların yaptıkları onu bulmak ve açığa çıkarmak, tıpkı kavram yaratmak gibi, kendi içkinlik düzlemlerinde -bunu müzikal evrenin sessel içkinlik düzlemi olarak okuyalım- varolan sesi bulmak suretiyle onu yaratmak, ortaya çıkarmak ve performe etmek. TIYCS'in yaptığı bu yüzden bana o kadar yakın geldi. Bir ses dolanıyor çünkü oralarda bir yerlerde, bazen bir kelimenin ya da bir kavramın dolandığı gibi. Kelimeleri yakalamak ya da onları yaratmak bazen o kadar zor oluyor ki, o anda biz başka duyularımıza ihtiyaç duyuyoruz. Okumak yerine dinlemeye başlıyoruz mesela. Duyma yetimiz yorulduğunda izlemeye başlamak gibi. Bu türden geçişler gerçekleşiyor sanki -bana böyle geliyor evet, tekrar diyecek olursam kendi öznelliğimden bahsediyorum.

Neticede, TIYCS, o varolan ve kaybolmuş sesin tekrar bulunmasına yardım etmiştir, bilemiyorum, belki bizzat kendisi bana geri getirmiştir. Bunu duyumsadığım andan itibaren elim sağda solda bir yerlerde keşke olsaydı dediğim bir gitar arıyor, bulamıyor. Bu sanki toplu yapılan bir keşif gibi, ne kadar derine gideceği belirsiz -belki de arzın merkezine kadar-, bu yolculukta keşif grubunun en arkasında durup vakanüvislik yapmak ne kadar can acıtıcı.

Ulus Baker gibi bitireyim. Bunu hissedebiliyor musunuz?

Avalanche

2008-11-26T04:01:00.004+02:00

cohen'in avalanche'ı bugün beni hiç anlamadığım ve muhtemelen hiç anlayamayacağım bir biçimde, kıskıvrak yakaladı, o bahsettiği çığın içine soktu. orada karşılaştığım şiirin bir kaç dizesi ve katatonik halime geri dönüş için izin istemek zorundayım. zira;
"well i stepped into an avalanche,
it covered up my soul"

*****

you who wish to conquer pain,
you must learn what makes me kind;
the crumbs of love that you offer me,
they're the crumbs i've left behind.

sen, acıyı fethetmek isteyen,
beni neyin müşfik yapacağını öğrenmelisin;
bana sunduğun aşk kırıntıları,
benim çoktan geride bıraktıklarımdır.

Ufuk hakkında bildiğim iki veya üç şey

2008-11-17T05:59:00.002+02:00

Bir Godard filminden arakladım başlığı merak edenler için: "Onun hakkında bildiğim iki veya üç şey". Yazının filmle olan ilişkisi kesinlikle buraya kadar, bundan sonrası benim bildiğim iki veya üç şey olacak.

Öncelikle kim bu Ufuk diyenler olabilir, olacaktır da. Ya da niye onun hakkında bir yazı yazma ihtiyacı hissettim diye sorulabilir de, onu tanıyanlar tarafından. Şöyle bir başlayalım madem.

Ufuk'la, benim kısa ve net süren, dersleri ve deneyimleri bir parça acıklı ama öğretici olan Bursa maceram sırasında tanıştık. Yani bu demek oluyor ki, 2006 Ekim'iyle 2007 Ocak'ı arasında geçen kısa bir zaman. Bursa macerama dair herşey boktan sayılmazdı, Bursa'nın kendisi de dahil çok şeyi sevmemiş ve bana uzak gelmişti, evet evim pek güzeldi, filmlerim ve müziklerim eksik değildi ama Bursa benim çok uzağımda kalan, sanki ruhuna hiç dokunamayacağım kadar uzak kalan bir eski Osmanlı şehri ruhuyla, bir tür felç geçirmiş modernlik arasında bir yerlerde kimlik bunalımı yaşayan TC "Büyükşehir"i betonarmesi arasında bir yerlerde bulunuyor. Çok klasik, neredeyse klişe bir modern zamanlar teşhisi yaptığımın farkındayım, bilakis istedim bunu. Bursa ve belki de diğer "büyük" Anadolu şehirleri (İzmir'in yeri bu anlamda hep farklıdır, özgünlüğü apayarıdır) içinde bulunduğunuz sosyal çevreyle sizi kısıtlayan ve birey-mekan sıkışıklığını açmanın nerdeyse bir yolu olmayan bir şehir bana göre. Kimbilir, Ediz okuyorsa bu yazdıklarımı başka şeyler söyleyebilirdi, muhtemelen okumuyordur gerçi, rahatlıkla atıp tutabilirim (ayar yemekten en korktuğum insandır Ediz!)

Böyle bir sosyal çevrenin hemen hemen sıfır olduğu bir şehirdi Bursa benim için. Oraya gittiğimde tanıdığım yalnızca iki kişi (Ediz ve Neslihan) vardı! Biraz da bu yüzden pek sosyal çevrem yoktu diyorum. Ama Felsefe öğrencilerinin Sinema Kulübü'ne gidip haftanın filmini izlemek bir parça açılım yarattı. Ufuk'la burada tanıştığım (belki de Neslihan tanıştırmıştı bizi, bilemiyorum) Mustafa aracılığıyla görüşmeye başladık.

Pek bonkörce sunulan bir arkadaş hinterland'ına kavuşmuş olmadım ama bundan sonra! Evet, halısaha maçları, bir iki içme ritüeli, kahve sekansları olmazsa olmazlardandı ama Ufuk'la kurduğumuz ilişki çok daha ilginç bir seyir aldı. Neredeyse o beni hiç tanımıyor, ben de onu hiç tanımıyordum. Birbirimize anlattığımız birkaç biyografik detay ve birkaç kişisel dedikodu dışında tabii. Sanırım bu ilişki karşı tarafı tanımak gibi kaygıların ötesinde, karşı tarafla karşı karşıya gelmek gibilerinden bir ilişkiydi. Yani iki tarafın da kendine ait sınırları vardı, iki tarafın da bilmediği şeyler vardı, herşeyden önemlisi iki tarafın da anlatmak istemediği şeyler vardı.

Basit bir güvensizlik hissi değil bu, hayır. İki taraf da bir şekilde çekiniyordu bence, kendi hesabıma ben öyleydim. Hayır, bu çekincenin de sebebi tarafların birbirine üstünlük sağlaması derdi-tasası falan değildi. Çok daha bilinmez, belki de bilinir ama hala açıklanmak istenmeyen, derinlerde yatan faktörlerden bahsediyorum.

Bu türden bir ilişki aslında bir parça gülünç, bir parça da -Fransızların pek sevdiği tabirle- bizarre bir ilişkidir. İki taraf da yakınlarda bir tür "tehlike" ya da "öteki"nin olduğunu bilir, ona bakmak güzeldir, onu incelemek güzeldir ama onun içine girmek tehlikelidir (Üç sene önceki ben olsaydım, burda çok manyak bir Lacanian analiz yapardım ama şimdiki halimle hiç işim olmaz). Ufuk'la birkaç ay görüştük sadece, Ocak'ta İstanbul'a geri dönünce ben, pek çok kimseyle olduğu gibi onunla da irtibatımı kestim, daha doğrusu tam olarak kesmedim ama minimuma indirgedim. Bu pek de severek yaptığım bir iş değildi bu arada, sadece Ufuk özelinde değil, bu indirgeme işini uyguladığım ve buna üzüldüğüm bir çok insan oldu. Çoğunun belki umrunda değil(di), benim de öyle değilmiş gibiydi ama bir şekilde insan bunun üstüne kafa yoruyorsa iki sene üstüne, demek ki durum biraz daha farklı.

Her neyse, 2007'de bitirmiş olsa gerek üniversiteyi Ufuk, o da geri İstanbul'a döndü. Yüksek lisans için başvurdu, olmadı (ki pek şaşırtıcı değil bu tür haberler), askere gitti geldi. Onunla olan minimuma indirgenmiş ilişkim halen sürüyor. Bunu da sağlayan şey internet. Sabah akşam msn'de geyik yapmıyoruz tabii ki, veya Facebook'ta birbirimizi poke'lemiyoruz. Bloglardan bahsediyorum, o da bir blog tutuyor ve kimi zaman benim yazılarıma yorum yapıyor, kimi zaman ben onun yazılarına.

Ufuk'ta rastladığım ilk şey, belki de bir tür önyargı olarak hafızama kazındığından dolayı ilişkimi ona göre düzenleme ihtiyacını hissettiren şey, alaycılığı oldu. Bu tür insanlar çok kontra tiplerdir, tam anlamıyla boş anınızı gafil avlayacak türden. Benim de boş anım hemen herkesten çok olur zaten, bu yüzden bir öteki özne olarak görmüş olabilirim Ufuk'u. Bu tehlikeyi farketmeyecek olanlar da olabilir tabii, ki vardı, çok vardı muhtemelen. Biraz da bu duruma bir mesafe koymak tam benlik bir harekettir.

Ama neticede iş, güzel bir zekayla karşılaşmaya gelip dayandığı için, o mesafe bir şekilde korunur, korunmak istenir, uzaktan da olsa bakmak, laf atmak veya aradaki boşluğa pencereden sarkarak göz atmak. Bunu Bursa'da yapardım, döndüğümde de devam ettim zaten. Blog sayesinde daha fazla fikrim oldu elbette; özellikle de Ufuk'un edebi yeteneği -pek sürpriz sayılmazdı benim için- ile alaycılığının birleştiği noktada kendine kurduğu panoptikon kulesini görmek. Bu panoptikon kulesinde Ufuk herkescikleri seyrederken aynı şekilde benim ona ara sıra baktığımı, bakış attığımı görebilmiş miydi, bunu bilmiyorum, işin kötüsü kendisi de bilemez! Ortada ulaşılamayacak biçimde duran bir hakikat var: ben ne derece kaçaktım, o ne derece gözcüydü. Gözlemciydi?!

Neticede Ufuk peksaygıdeğerdir veya pekbisevgideğerdir. Hayır hayır, böyle bir tanımlama mümkün olamaz. Ufuk şu anda bir yerlerde bir şeyler yapan ve nerde ne yaptığı hakkında hiç bir fikir yürütmek istemediğim bir insandır. Adı gibidir, yatay bir muhayyile çizgisi vardır, gözalabildiğine görebilmek, göremediğini de tahayyül edebilmek için.

Arada sırada ya da sıklıkla okunasıdır.

(Ve elbette, bu yazı bir anlamda iade-i "revisite"tir.)

pretty little lightning paw

2008-11-13T13:37:00.004+02:00

asmz'ye yakalandığınızda kurtulmanız pek o kadar kolay olmuyor. özellikle de pretty little lightning paw'a rastlarsanız. bu ep'deki vokallerin hepsi efektli, zaten kırık bir sesi var efrim'in, daha da acayipleşiyor böylece. ep'yle aynı adı taşıyan şarkının sözleri çok ama çok güzel, hem ingilizcesini vereyim diyorum, hem de bir çeviri denemesi yapayım istiyorum. bakalım nasıl olacak. bunun yanısıra şöyle uzun bir asmz yazısı da yazacağım sanırım yakında.

To fix it all
With lightning paw
Or explode
From joy and light
To break the bars
With piss and scars,
Just hold me 'neath the tumbling stars
And tell me
It's alrite...

Lightning paw
Pretty little lightning paw

There is the valley all swimming in light
There is a wonder in worry in life
There is a reason and there is a light
There is a valley all buried in light
There is a reason and beauty in life
There is a wonder and there is a light
The wind in the trees and the tumbling light
The whispering stars in the clouds tonight

Free born, all our children (free born...)

*************

Herşeyi düzeltmek
Bir yıldırım pençesiyle
Ya da patlamak
Zevkten ve ışıktan
Engelleri yıkmak,
Cerahat ve yaralarla

Düşen yıldızların altında, tut beni
Ve de ki,
Herşey yolunda

Yıldırım pençesi
Küçücük bir yıldırım pençesi

Işık içinde yüzen bir vadi var
Hayat endişesinin içinde mucize
Bir sebep var ve bir ışık var
Işığa gömülmüş bir vadi var
Hayatta bir sebep ve güzellik var

Ağaçlarda rüzgâr ve düşen bir ışık
Bulutlarda fısıldayan yıldızlar var bu gece

Özgür doğacak, çocuklarımız...

last night was a perfect night to die

2008-11-12T05:03:00.008+02:00

silver mt. zion! tek kelimeyle muhteşem bir konser oldu. grup baya bir kaldı sahnede, hatta bis bile yaptılar (ki ben bis olayına girmiyorlar diye biliyordum). ön grup olarak shearwater çıktı, bir-iki parçaları dışında beni biraz baydı. sonra onlar sahneden indiler, yerine hemen asmz'nin ekipmanları getirilmeye başlandı. ilginç olan şu ki, ilk defa büyük bir grubun üyelerinin kendi enstrümanlarının sound-check'leriyle, sahnede düzenlenmesiyle, vs. ilgili işleri kendilerinin yaptıklarını gördüm. takdir ettim. setlist'te neler vardı neler.

açılış oldukça gaz bir parça olan, benim de favorilerimden take these hands and throw them in the river'la başladı. ardından god bless our dead marines geldi ki harbiden muhteşem çaldılar, gecenin en iyi performansıydı belki de. sonra son albümden black waters blow, engine broke blues'a geçildi. microphone in the trees bir sonraki parçaydı. ardından yanlış hatırlamıyorsam horses in the sky çalındı, insanlar da pek bir mest oldular zaten, ben de hastasıyımdır zaten bu şarkının, asmz'yi sevme sebeplerindendir benim için. sonra yeni yaptıkları iki parça ardarda geldi: önce there is a light ve ardından nefis bir şey olan i built myself a metal bird. bu iki parçayı buradan indirebilirsiniz. ve bis'ten sonra 1,000,000 died to make this sound.

asmz konseri şimdiye dek izlediğim en iyi konserler sıralamasında ikinci sıraya oturdu, birinci sırada hala 2006'da istanbul'daki mogwai konseri var. parislilerle ikinci defa konser izlemiş oldum, aslında kaliteli bir dinleyici kitlesi ama nedenini anlatamayacağım bir şekilde, bizdeki ruhları pek yok. efrim istanbullularla iyi anlaşırdı gibime geliyor. efrim için bir parantez açalım, uzun kıvırcık saçlarının ve sakalının ardındaki mistik görüntüsü konserde tamamen dağılıyor, yerine sempatik ve çok enerjik, arada inceden laf sokan ve bol bol geyik çeviren bir tip geliyor. bu arada grup 5 kişiyle sahne aldı, ben en azından 6 kişi bekliyordum: tek gitarla (efrim) çıktılar sahneye, diğer gitarist ian yoktu; kemanda jess ve sophie nefisti; eric (davul) ve thierry (bass).

bir parantezi de jessica için açmak istiyorum: ne güzel şeydir o öyle yaw, yerim onu ben. konserden önce asmz standında duruyorlardı sophie'yle birlikte, gittim bi selamlaştık, poster falan sordum. pek böyle bir gülümseyerek falan konuşuyor, pek cana yakın, şeker bi hatun. bi ara şöyle uzaktan da bi bakıştık hatta. ayrıca dövmesi var belinde, iki omzunda da hakeza. sahnede ayakkabılarını çıkararak çalıyor falan beni böyle tuhaf düşüncelere sevketti kendisi!!

not: (ilk fotoğraf benim, ikincisini netten buldum)

sevgili blog

2008-11-07T02:34:00.003+02:00

güzel bir gece:

galatasarayım benfica'yı deplasmanda 2-0 yenmiş, god is an astronaut'un yeni albümünü (regine'in sayesinde) indirmişim ve dinliyorum.

kızkardeşim esra birşeyler yazıp yollamış bana, özlemişim. bir başka kızkardeşimin blog'undaki yazıyı görüp gülümsemişim, mektubunu bekliyormuşum ayrıca.

sto lavorando

2008-11-05T01:30:00.003+02:00

Vaktimi son bir kaç gündür kitapların ve bilgisayarın önünde oturarak geçirdiğimi farkettiğimde, şu nefis hikaye geldi aklıma. John Locke çok da edebi konuşuyor üstelik. Elbette Michelangelo değiliz ve elbette yaptığımız şey Davud heykeli değil ama yine de, evet, "çalışıyorum"...

"Ludovico Buonarrati... Michelangelo's father. He was a wealthy man. He had no understanding of the divinity in his son so he beat him. No child of his was going to use his hands for a living. So Michelangelo learned not to use his hands.

Years later a visiting prince came into Michelangelo's studio and found the master staring at a single 18 foot block of marble. Then he knew that the rumors were true that Michelangelo had come in everyday for the last 4 four months, stared at the marble, and gone home for his supper. So the prince asked the obvious, what are you doing? And Michelangelo turned around and looked at him, and whispered, sto lavorando, I'm working.

3 years later that block of marble was the statue of David."
John Locke, Lost Season 1, episode 13: "Hearts and Minds"

gecenin içinde bir yarık, delinip geçilmiş

2008-11-03T07:02:00.005+02:00

gecenin içinde bir yarık var, kendiliğinden midir yoksa
yükseğe
daha yükseğe
çıkmanın yarattığı bir yarık mıdır, bilmiyorum. her nasılsa, onu delip geçtik yine. saatler boyunca dinlenen müzik, laptop iyice ısınmış, gözler kaymış. daha yeni boşaltıldığı sanılan küllükte beş izmarit birikmiş.

çok insan hissizleşir ya yaşamlarının belirli kısımlarında, bunu düşünüp gecenin yarığından dalarsınız en başta. siz de o hissizliğin dibine vurmuşsunuzdur çünkü ve bunu hatırlamanın tek yolu o yarığı delip geçebilmektir.
yukarı
daha yukarı
çıkarken gitgide, arkada müzik çalar elbette. tam da kritik bir noktada, gecenin o yarığında akılla akıldışı arasında bir seçim yapmanın sanki vaktinin tam geldiği anda yakalanırsınız çok fena. piyano tonları, kemanın yaylanması, biraz vızıltı ve cızırtı (ki kendinizin asla yalıtılmış bir ortamda olmadığınızı anlatır) ve bir yaşayan oluş biçimi olarak müzik.

hissizliğinizin dibinde, akıl ve akıldışı arasında gidip gelirken, hislerinize kavuşur ve tekrar hatırlarsınız. o kadar yorgun, gözleriniz o kadar kaymıştır ve başınızda o şiddetli ağrı tıpkı sizin geceyi yarıp geçmeniz gibi kafatasınızı delip geçerken ve evet asla yapmamalıyım bunu, çünkü artık yatmalıyım derken size göz kırpan birşişeşarabın güzelliğiyle ve yine yine dönüp dolaşıp o muhteşem piyano sesiyle hislerinize, hissettiklerinize ve zaafiyetlerinize tav olurken; şu kısacık zaman diliminde birbirini aynı anda onlarca, belki yüzlerce kez kesen eş-zamanlı oluşların eğer önümüzde bir gece daha olsaydı sonsuza doğru uzayabileceğini tahmin ederken...

bir sigara daha yakılır. neyi neden seçmek? nelerden vazgeçmek ve neleri istemek? hiçbir şey anlaşılır değil! bu senin anlaşılmazlığından kaynaklanmıyor ama veya kimse seni anlamıyor değil.

kimse yok ki, öylesine yalnızsın. belki günlerdir, belki aylardır. belki yıllardır. emin olunamayacak bir dolu ihtimal. emin olduğun tek bir şey var, bütün organların aynı işlevi görüyor. gözlerin duyuyor, ellerin duyuyor, tenin duyuyor, burnun duyuyor...

bu kadar ses... baş ağrısı yapıyor. artık altı...

copyleft

2008-11-03T05:28:00.003+02:00

1. yazının mülkiyeti yoktur!
2. araklamanın hazzı müthiştir!
3. referans göstermek etiktir!

her yazı yağmalanabilir, ama yağmalanan yazı eğer yeniden-mülk edinme işlemine tâbi tutuluyorsa, orada literal anarşi değil literal sömürü var demektir.

anarşiyle totaliteryanizm arasındaki ince çizginin asla farkına varamamış olanlara...

mogwai

2008-10-29T05:19:00.004+02:00

28 ekim 2006'da mogwai konseri benim için bir doğumgünü hediyesiydi, istanbul'daydı o zaman konser. arkadaşlar, esracım ve ben doğaüstü bir olaya şahit olmuştuk sanki.

tam iki sene sonra, 28 ekim 2008'de, bu sefer mogwai'yi ikinci kez, bu sefer paris'te izledim. yine bir doğumgünü hediyesi oldu bu, yine esracımın hediyesi. istanbul'da sahnede durduklarından daha az durdular bu sefer, 1 saat 15 dakika kadar kaldılar. yeni albümlerinden hemen her parçayı çaldılar. i'm jim morrison, i'm dead; batcat; i love you, i'm going to blow up your school ve scotland's shame akıllara kazınacak nefis performanslar oldu. favori parçalarımdan olan friend of the night'ı da çaldılar bu sefer, istanbul'da çalmamışlardı diye hatırlıyorum. haunted by a freak ve 2 rights make 1 wrong gayet nefisti. kapanışı müthiş bir like herod'la yaptılar. ama yine de gecenin en iyi performansı christmas steps oldu ki diyecek söz bulamıyorum.

bu arada bir not: kimi şarkılarında kullandıkları sampleların bulunduğu mac'in ekran koruması celtic'in fotoğraflarından mürekkep. sahneye yakın olduğum için rahat rahat görebildim. ayrıca stuart'ın fender'inde iskoç bayrağı var. keşke bir celtic forması giyip gitseydim ben de konsere.

bunun dışında... ön grup olarak the twilight sad çıktı. bu arkadaşlar da iskoçlar ve bir albümler var sanırım. bir ön grubun yapması gerekenden fazlasını yapmadılar, bunu söyleyebilirim.

biraz daha the hawk is howling dinleyip yatıyorum, ooo saat de 5'e geliyor yavaştan. son olarak, stuart, çok büyük adamsın be.

celine dion sings love songs while our cities burn

2008-10-28T04:22:00.002+02:00

le Fly Pan Am

2008-10-24T15:22:00.005+03:00

Uzun bir aradan sonra tekrar Fly Pan Am dinliyorum ve bu sefer biraz daha farklı çağrışımlar yaptı benim kafamda.

Bilindiği gibi Fly Pan Am Montréal'in post-rock hareketine kazandırdığı gruplardan bir diğeri (GY!BE, ASMZ, Set Fire to Flames, vd.) Grubun kurucularından olan Roger Tellier-Craig, aynı zamanda GY!BE'nin eski gitaristlerinden, 90'ların sonuna kadar hem Godspeed'de, hem de Fly Pan Am'de çaldı. Fly Pan Am'in soundunda en büyük etkinin onda olduğunu düşünüyorum. Zira Tellier dönemi GY!BE ve Tellier sonrası GY!BE arasındaki en temel fark, sounddaki deneyselliğin ne derece ön planda olduğu. 2000'li yıllarla birlikte Godspeed, iyiden iyiye bir tür "orkestra" biçimi alırken, ama ille de "atonal" çalan bir orkestra olurken, sözgelimi f#a#oo (fa diyez la diyez infinity) albümündeki kadar mekanik seslere ağırlık vermekten biraz daha uzak durmuşlar ve ne yaptılarsa enstrümanlarla yapmışlar, gürültüleri de onlarla çıkarmışlar, parçanın içindeki müzikal geçişlerin arasındaki dolgu malzemelerini de enstrümanlarla oluşturmuşlardı.

Nitekim, GY!BE'nin "beyni" olarak bildiğimiz Efrim Menuck'un daha rahat at koşturabildiği bir platform olan A Silver Mt. Zion'da, GY!BE'deki deneysellikten de uzakta bir profil çizildi. Bu yüzden Fly Pan Am, hem GY!BE'den, hem de ASMZ'den daha farklı bir grup olarak kaldı. GY!BE ve ASMZ'nin post-rock tonlarının daha minimal olduğu bir sound yarattı Fly Pan Am; daha çok endüstriyel sesler kullandı ve müzikleri deneysellik konusunda çığır açmış bir grup olan Einstürzende Neubauten'le post-rock arasında bir tür köprü vazifesi gördü.

Bunun en güzel örneği olarak da Ceux Qui Inventent n'Ont Jamais Vecu(?) albümlerinin son parçası olan La Vie Se Doit d'Etre Vecue ou Commençons a Vivre'de görüyoruz. Parçada oldukça "neşeli" tonda bir ritim bizi karşılıyor ve bu ritim alttan alta endüstriyel seslerle destekleniyor. Albüm adı "İcat edenler asla yaşamamışlardır(?)" anlamına geliyor; gayet ironik bir soru aslında! Ama şarkının adı "Yaşam mutlaka yaşanmalıdır veya Yaşamaya başlıyoruz" anlamına geliyor. Yani Fly Pan Am cevabını veriyor soru gibi de algılanabilecek bu aforizmaya. İcat etmeye çalışan bir grup müzisyen, yaşamıyor olmakla yaşamın yaşanması gerektiğine dair düşüncelerini ve yaşamaya başlıyoruz manifestolarını aynı anda ortaya koyuyorlar. Yaşamdan yana tavır koyuyorlar.

Bu türden "sözsel" ironileri yapmayı pek sever Neubauten; her ne kadar Fly Pan Am'de asla vokal bulunmasa da, müzikleriyle anlatmak istediklerini fazlasıyla anlatıyorlar bana kalırsa. Arada bir onlar da kelimelere ihtiyaç duysalar da.

Son bir not: Sanırım kelimelerin olmadığı bir dünyayı icat etmek pek mümkün olmayacak. Ama bunu demeden önce Sigur Ros'un hiçbir parçaya isim vermedikleri ve şarkılarda geçen sözlerin Vonlenska diliyle (yani Hopelandic, Umutistanca) yazıldığı "()" albümlerine de ciddi ciddi eğilmek lazım. Burada analistin işi de zor, kelime olmayınca kopya çekecek bir şey de olmuyor :)

starsnostars

2008-10-20T01:42:00.002+03:00

i had a dream
a terrible dream

bombs were falling
and you were far away from me

and the woods where we sought shelter
were already burning

sparks lifted by the wind
hoping and twirling

and in the hollow sky, one thousand pidgeons cried
and i could not reach you
and the whole world died

but oh the beauty of those slender aching trees
and the birds so sweetly weeping
behind those perfect leaves
and the flames upon the water
so gently trembeling

and this nightmare like a lovesong
that was between you and me

13 Blues For Thirteen Moons

2008-09-24T05:52:00.005+03:00

2008 Mart'ında Godspeed sound'unun havarileri Silver Mt. Zion 13 Blues For Thirteen Moons'u çıkarmıştı. Bu sıralar bu albüme feci halde sarmış vaziyetteyim ve sürekli playlistte döndürüp duruyorum. Albüm o kadar muhteşem ki, ASMZ o kadar harika ki, tek yapabildiğim sözlere eşlik etmek oluyor.

Aslında bu albümün ilk "gerçek" parçası, albümün 13. track'i olan 1,000,000 Died To Make This Sound. Bunun sebebi ise, intro niyetine, 12 tane birbirine bağlanmış, hemen hepsi 5-6 saniyeden oluşan kısacık tracklerin bizi karşılıyor oluşu. Bu intro -sanırım klavye marifetiyle yaratılmış- melodik cızırtılardan başka bir şey değil. Ama cızırtıların güzelliği, intronun bittiği yerde karşılaştığımız şarkının adıyla anlaşılıyor: 1,000,000 Died To Make This Sound: Bu sesi yapabilmek için 1 milyon kişi öldü!

Bunun akabinde, albümle aynı adı taşıyan ve Quebec-Montreal menşeli post-rock yapıtlarının arasında en kafaya oynayabilecek kalitedeki o şarkı geliyor; Efrim "No heroes on my radio!" diye bağırıyor; zaten detone olan sesini gırtlağını yırtarcasına zorluyor; blues'u post-rock'ın tam kalbinde buluyoruz. 16'46'' boyunca sürüp gidiyor bu manifesto ve en sonunda noktayı koyuyor babalar:

"We-will-not-sing-at-your-damn-pa-rade!"

[Albümün diğer iki parçasına da başka bir postta değiniriz artık.]

The Hawk is Howling

2008-08-30T20:32:00.005+03:00

Kısa ve net konuşacağım: Mogwai'in yeni albümü The Hawk is Howling çıktı. Nete düştükten iki gün sonra indirdim ve üç gündür aralıksız dinliyorum. Gayet nefis bir albüm olmuş yine. Pek sevgili Sakallis'in de teyit edeceği gibi, bu adamlar her türlü yapıtlarında bir tür bağımlılık yaratıcı madde üretebilme yeteneğine sahipler. Nitekim hemen her albümünde farklı soundlar kullanan Mogwai, bu albümünde de geleneği bozmamış ve "denemişler". Oldukça melodik olmuş bu albüm, hatta en melodik Mogwai albümü bana kalırsa. Melodik yapılardan deneysel türlerde genelde uzak durulsa da, Mogwai bu ikisini yanyana getirebilme konusunda oldukça aşmış bir grup. (Tek örnek vereceğim: Friend of the Night)

Özellikle iki şarkının ilk dinleyişlerimde yarattığı öngörü, çok uzun ömürlü olacakları yönünde: "I'm Jim Morrison, I'm Dead" ve "I Love You, I'm Going to Blow-Up Your School"

Oh be!

[Salutations des Québécois aux Celtiques!]

this thing between us...

2008-08-08T15:50:00.005+03:00

this thing between us... is a rickety bridge of impossible crossing...

işte yeniden bunu sayıklamaya başladım. bana ne çağrıştırıyor, tam emin olamıyorum (ancak şu set fire to flames çok nefis icra yapıyor).

birkaç şey var mesela, sanki en iyi arkadaşının uzaklara gitmesi gibi, arada kapanmayacak bir mesafenin açılıyor oluşunu haber mi veriyor? şu aramızdaki şey... imkansız bir geçişin cılız, raşitik köprüsüdür... kırıldı kırılacak, üzerinden ağır şeyler geçirmeyi kaldıramaz.

veya iki kadından duyduğum aynı laf: "there's no future for us". ilginç olanı da şu ki, ikisi de bu lafın hemen öncesinde aynı girişi yapmışlardı: "i know"... biliyorum ki bizim için bir gelecek yok... hayır ben zaten bir gelecek istemiyordum, onlar da bunu biliyorlardı ve bu imkansızlığı teslim ediyorlardı. her ikisi de gitti.

şimdi vakit yaklaşıyor, ben yavaş yavaş gidiyorum. geride kalanlar kabullenecekler mi acaba aramızdaki köprünün kırılganlığını? yoksa üzerinden ağır yükler geçirecek kadar güvenecekler mi köprüye?

soluksuz bir yağmur yağdırıyor bu şarkı/bu laf. this thing between us...

Ana baashaq el-bahr

2008-07-11T18:36:00.010+03:00

Statik bir günü dalgalandıran şey, o ince sesli kadının "ben denize aşığım" demesi oldu. Yamulduğumu hissediyorum. Rafa kaldırdığım ilaçlara mı koşmalı?

Nagat El Saghira'nın söylediği "Ana baashaq el-bahr" şarkısı sadece müziğiyle değil, sözleriyle de ayrı bir güzelliğe sahip olunca, yamukluk hissi de ikiye katlandı. Özellikle de en sonunda:

"Anta habibi... Anta qull'el-hayat"

(İngilizcesini bulduğum sözleri Türkçeye çevirmeye çalıştım, buyrun)

Ben denize aşığım,
Senin gibi sevgilim, sevgi dolu
Ve bazen senin gibi, deli dolu
Göçmen, misafir
Bazen, senin gibi, gizemli
Bazen, senin gibi, üzgün
Ve bazen sepsessiz
Denize aşığım

Ben semaya aşığım,
Senin gibi, bağışlayıcı
Yıldızlarla ve mutlulukla örülmüş
Bir sevgili, bir yabancı
Çünkü senin gibi, çok uzak
Ve bazen, senin gibi, çok yakın
Şarkı dolu gözlerle,
Semaya aşığım

Ben yola aşığım,
Çünkü üstünde tanıştık
Mutluluğumuz ve sefaletimiz
Dostlarımız ve gençliğimiz
Gözyaşlarımızın güldüğü yerde
Ve mumlarımızın ağladığı yerde
Dostumuzu kaybettiğimiz
Yola aşığım

Ben denize aşığım
Ve ben semaya aşığım
Ve ben yola aşığım
Çünkü bunlar hayat
Ve sen sevgilim,
Sen hayattaki herşeysin

Not: Şarkıyı da bir şekilde bulun dinleyin. Youtube'a http://www.vtunnel.com adresinden ulaşabilirsiniz.

gece valsi

2008-05-30T02:15:00.005+03:00

okumam gereken şeyler, yazmam gereken şeyler, yapmam gereken şeyler... sene sonuna yaklaşırken hepsi birden sıkıştırıp duruyor ve benimse çoğu zaman kolumu kıpırdatacak halim yok. bir müzik açıyorum ve kilitleniyorum ona. gecemi onunla geçirirken, okunacak kitaplar masada bekliyorlar öylece. sadece müzik, keşke sadece olsaydı...

hele ki bu müzik bir de insanı müptela eden dört-dörtlük ritimde bir vals şarkısıysa hepten tembelleşiyor insan. la la - la la la la... buralarda yüzü belirsiz iki silüet dolanıyor, dans ediyorlar sürekli. onlara -çok- uzaktan bakıyorum. müzik çalmaya devam ediyor... gırtlaktan gelen muhteşem bir vokale bir kadın eşlik ediyor. sanki birkaç kadeh şarap içmiş ve hafif çakırkeyf olmuş gibi sesi. şarkıyı söylerlerken dans ediyorlar, şarkı bitince sevişmeye başlıyorlar ama ben tekrar çalıyorum aynı şarkıyı. belki de onların keyiflerini bozuyorum ya da bilmiyorum, belki de şarkıyı her yeniden çalışım paralel bir evren yaratıyordur ve o silüet çift mutludur yataklarında.

touch me with your naked hand, touch me with your glove...
dance me to the end of love...

taşa çizilen üç çarpı ya da fixxxer

2008-05-25T02:05:00.003+03:00

sene 97'nin sonları, belki de 98'in ocak ayı falandı. reload yeni çıkmış raflarda can yakan fiyatıyla yerini almıştı. o zamanlar favori grubumuzdu tabii metallica ve acep nasıl bir albüm falan diye diye ortalıkta dolanıp dururduk. en sonunda gidip parama kıyıp orijinal cd'sini almıştım. aslında load gibi bir albümden sonra reload, bir parça hayalkırıklığıdır. unforgiven 2, o dönem için hoş bir retro gibi geldiyse de kısa bir zaman içinde kendini tüketmişti zaten. fuel ve devil's dance gibi şarkılara hiç değinmiyorum bile. the memory remains loop'a takılırdı ama ve marianne faithfull'u ve onun kırık sesini de o zaman keşfetmiştik zaten. albümde pek elde tutulmayacak bir kaç şarkı daha varken ve where the wild things are'la biraz nefes alırken, 13. track'te, albümün tam da sonuna gelmişken ve keşke cd'yi değil de kasetini alsaydım derken, müzikal bir şimşek çakacağını elbet bilemezdim. aslına bakılacak olursa, bu 13. track'in bir başka şarkıyı daha -tam manasıyla- farketmeme sebep olduğunu söylemeliyim: load'un sonundaki outlaw torn.

fixxxer'la tanışmam böyle oldu ve demeliyim ki gerçekten çok çarpıcı bir başdönmesiydi benim için. sözlerindeki anlam bütünlüğünden tutun, vokal efektlerine, bas ve gitar sololarına, davul tekniklerine kadar komple bir müzikal yapıttır ve metallica'nın genre'ının da tamamen dışında kalmıştır. metallica o dönem benim için çok özeldi ve hala bir parça "özel"liğini koruyorsa -o gün bunu böyle ifade etmem imkansızdı ama bugün için- böyle bir "şey"i yapmaya cesaret edebilmelerinden kaynaklanıyordur.

reload turnelerinde istanbul'a uğradıklarında boşuna bekledik yunus'la (lisede en yakın arkadaşımdı) fixxxer'ın çalınmasını. daha sonra yaptığım bir araştırma sonucu sadece woodstock 99'da bir kuple çalınmış olduğunu öğrendim. hemen ardından da -alakasız bir biçimde- die my darling'e geçiyorlar. insan isterdi ki şunu canlı nasıl yorumluyorlar, bi görelim.

fixxxer için söylenecek şeyler çok... sadece bugün sabah uyandığımda beynimin bir tarafında intro'sunu duyduğumu hissettim, şarkıyı açtım, bir kaç defa üst üste dinledim ve mp3 player'a atıp dışarı çıktım. başka da bir şey dinlemek istemedim, bugün onun günüydü. sözlerini hala ezbere biliyor oluşumu da pek garipsemedim zaten.

xxx

bir şarkının düşündürdükleri

2008-05-21T01:09:00.004+03:00

aşk kırıntısıyla doymaktansa
tek başıma aç kalırım bu hayatta
paylaşacak bir şey artık yoksa
bir erkekle bir kadın arasında

diyor ya şarkıda; tam da bu yüzden çekip gittik hep. ama çekip gide gide, paylaşacak şeyler azalıp, kırıntılarını hayatımıza ikame edemeyecek noktaya geldiğimizde, artık paylaşabilecek bir alanı da yok ettik. bazen her şey feci halde tükenmiş geliyor. ne konuşmalar, ne bakışmalar, ne susuşmalar, ne de sevişmeler. hiçbiri hiçbirşeyin yerini alamıyor... ortalıkta ne kırıntısı kalıyor, ne kadın ne de erkek. iki beden yalnızca. (biz burada habermas'ın iletişimsel eylem teorisini çökertiyoruz ulan!)

birinci kişi yakınır: artık aşık olamıyorum...
ikinci kişi onun acısını artırır: zaten olamayacaksın...

belki hayır, belki evet; kim bilir? sadece şunu demek istedim: kolay olana inanmak çok geç olsa da, bir yola girmişsin artık, bundan sonra geri dönmek (ışığı gördüğün anda körlüğü yeniden seçmek) daha büyük bir ağrı vermesin sakın?

ben bir çizgiyim
ve akıyorum
ve yakalanmak istiyorum
bir başka akan çizgiye doksan derecelik dik açıyla çarpmak istiyorum
sarsılmak sarsmak
[ceci est un poème - bu bir şiirdir]

zira bütün inancımı yitiriyorum.

bir şey olsun

2008-05-19T02:33:00.003+03:00

ne zamandır yazmıyordum, bunun bir açıklaması vardı elbet. açıklayalım: yazamıyorum. son zamanlarda müzik dinlemek, kitap okumak, şunu bunu takip etmek, arada bir de olsa film izlemek... gibi işlerle ilgilenebildim. pek güzel ama yazmaya gelince olmuyor, başladığım şeyi silerek, defteri kapatarak vazgeçiyorum. çünkü gitmiyor, gitmeyince de olmuyor işte. bir zihinsel durgunluk süreci mi dedim başta. acaba artık düşünemiyor muyum? hayır, bunla ilgili değil. yazmak eylemi içinde düşünmeyi de barındıran ama ondan soyutlanmış bir farklı eylem biçimi neticede.

kelimelerle ilişki kurma konusunda takıntılı olduğumu bilenler bilir. burada da bir tür kekeleme sürecine girmiş olduğumu farzettim: kekeleme, yani yazının kekelemesi. dolayısıyla, kekeleyen yazıyı hiç yazılmamış sayarak silmek. işte ortaya yazının çıkmamasının sebebi.

işin bir kısmı daha var tabii, onu da belirtmeli: bir tür sancı hissediyorum, pis bir sancı. böyle midemin mi desem, beynimin mi desem, organlarımdan bağımsız bütün vücudumun içinde dolanan merkezsiz bir sancı. birşeyler çıkacak yakında -umuyorum- ama o çıkacak şeylerin kekelemesini yaşıyorum. bir tür terapi gerek bana -tarkovsky'nin zerkela (ayna)'sının açılış sahnesindeki gibi-; belki o zaman daha kolaylaşacak işler. yine de terapi olsun olmasın, sancının neden olduğu kekeleme birden kendini patlatacak ve kusma halinde kelimeler yazıyla ifade edecek kendini.

tek istediğim, o zamana kadar çok fazla vakit geçmesin. ben de kaldığım yerden devam edeyim hayatıma.

Stella

2008-04-25T02:13:00.003+03:00

Stella was a diver...

...and she was always down!

bir quote

2008-04-22T00:43:00.003+03:00

yaş haddini aşmamış zihniyetler için bad'lik amiri'nden bir quote'la sesleniyorum:

"söyleme, söylememek söylemekten daha dürüstçedir; bunu unutma!"

hadi canım. daha küreselleşme ve kimlik politikaları beni bekliyor.

cause to... what? trouble!

2008-04-02T01:44:00.003+03:00

"and i never meant to cause you trouble
i never meant to do you wrong
and ah, well if i ever caused you trouble
oh, no i never meant to do you harm"

demiş şair. yani çevireyim diyorum ama böylesi çok daha güzel. çok daha parçalayıcı.

us and them

2008-03-30T13:26:00.003+03:00

en sonunda sıradan insanlar olduk. değil mi? kendimi bok gibi hissediyorum. kusmak ve ağlamak istiyorum. ama hayatımın en kötü gecesinde bu ikisini de yapmadım. şimdi de yapamıyorum. üzgünüm. umarım affedersin. git ve dön.

cihan

2046'ya çok var

2008-03-07T01:47:00.003+02:00

in the mood for love'ın bu muhteşem müziğinde herşeyin nasıl dans ettiğini-edebildiğini izliyoruz aslında. sallanan lambalardan, sigara dumanına, kadının yürürken oynayan kalçalarından kameranın kendisine kadar. bir dans müziğini başka türlü düşünemiyorum bile...